Chapter 2 Bagong Kaibigan

Mel's PoV

"Pwede na kayong mag-sikain," sabi ng guro namin. Nag-ayos pa muna ako ng gamit ko nang may tumawag sa pangalan ko...

"Mel!"

"Ano!?" inis kong bulyaw sa tumawag.

"May naghahanap sayo! Sobrang gwapo!! Kaso parang nerd," sabi nya na galing sa masaya pababa sa malungkot na ekspresyon.

"Ha!? Sino?!" tanong ko tsaka ko isinuot ang bag sa likuran ko.

"Ewan ko, Mel raw eh. Naiingit ako sayo may manliligaw ka na pala," tsaka ako nagmadaling tumayo at lumabas ng silid aralan.

"Oh kuya!" pasigaw kong bati nito kase nakatalikod ito pagkasalubong ko sa kan'ya.

"Mel," bati nya tsaka nya hinawakan ang ulo ko.

"Saan tayo kakain kuya?" tanong ko sa kanya tsaka ako nagpa-alam sa kaklase ko.

"May canteen naman siguro dito kaya dun nalang tayo," sagot nya lang.

"Tara," sabi ko at tumungo kami papuntang canteen.

@SACANTEEN

"Kuya anong order mo?" tanong ko nang makarating kami sa tapat ng nagtitinda.

"Sakin? Noodles nalang," nagtaka pa ako dahil yun ang in-order nya tsaka nahahalata kong wala sya sa sarili nya ngayon.

"Okay?" naisagot ko nalang.

Ako na ang nagvolunteer na mag-order at sya naman ay naghanap ng table na mauupuan namin.

"Dalawang nga pong bowl ng noodles," sabi ko sa tindera.

"Okay, sandali lang," sagot nya pa.

"Okay....," nilibot ko nalang ang paningin ko sa cantee'ng ito.

"Eto na po..," sabay abot ng dalawang bowls ng noodles.

"Salamat po," sabay abot ng bayad.

"Eto yung sukli mo iha.. salamat.. balik ka ulit dito," tsaka ko hinanap ang kuya ko kung nasaan nakaupo.

"Mel! Dito!" sigaw ng tinig ni kuya at lumapit naman ako sa kanya.

"Ba't ka nag-noodles?" tanong nya.

"Para parehas tayo, gusto ko rin ng ordinaryong luto nila dito bukod sa luto mo!" pasigaw na sabi ko sabay kuha ng dalawang stick.

"Wehh? Mga matatamis ba iyon na salita ha?" maangas na tanong nya.

"HAHAHAHA... hindi," tsaka kami nagpatuloy sa pagkain.

Lin's PoV

Pagkatapos mag tapos ng klase ng aming guro ay agad akong lumabas ng silid aralan. Kumakalam na yung sikmura ko kaya pupunta muna akong canteen.. at ngayon nandito ako sa pilahan.

"Isang noodles at juice po sana," magalang na pagkakasabi ko sa tindera na mukhang mabait naman.

"Maihahain po ito ng dalawang minuto," sagot nya. Taray umo-okray din 'tong si manang ah.

"Yes, thanks," naisagot ko nalang. Inilibot ko muna ang paningin ko sa lugar na'to para maghanap ng mauupuan.

"Eto na po," sabi ng tindera.

"Ahh hehe paumanhin... magkano po lahat?" medyo nahihiyang tanong ko.

"Trentay-siyete po lahat," maayos na pagkakasabi nya.

"Ahh sandali lang po," tsaka ko kinuha ang pitaka ko at kumuha ng singkwenta at binigay sa tindera.

"Eto po yung sukli iha, salamat po at balik kayo," sabi nya.

"Salamat din po," sagot ko at tumalikod na.

Pagkatapos kong um-order ay maghahanap ako ng mauupuan ko. May nakita akong isang bakanteng silya at uupo na sana ako ng may grupo ng mga bakla ang uupo non kaya naghanap akong muli at may nakita na naman ako ngunit ito ay okupado na sapagkat may isa pang silyang bakante. Wala na akong mapagpipilian pa dahil lahat ng mesa ay okupado na.

"Maaari ba akong makiupo sa bakanteng silyang ito?" tanong ko sa dalawang kumakain.

"Oo naman, maupo ka," sagot ng babae.

"Maaari bang malaman ang iyong pangalan?" tanong ng lalake.

"Oh ako nga pala si Tareon Cyan, pwede mo rin akong tawaging Tar," tsaka inilahad nya ang kanyang kamay.

"Ako naman si Melody Cyan, pwede mo din akong tawaging Me at oo magkapatid kaming dalawa," tsaka inilahad rin nya ang kanyang kamay.

"A-ah isa-isa lang naman hehehe," naiilang na sabi ko tsaka sila nagkatinginan.

"Ah.. HAHAHHA," sabay pa silang natawa. Magkapatid nga sila.

"Hehehe paumanhin," sabi ni Mel.

"Ahh ako nga pala si Lizette Cherth, at pwede nyo din akong tawaging Liz para hindi na mahaba," tsaka kami nagkamayan.

"U-uhmm teka, mag-isa ka lang ba? Tsaka.. wala ka bang kapatid na sabay nag-enroll dito?" tanong ni Mel.

"H-hoy.. ano ka ba?" suway ni Tar sa kapatid.

"A-ahh pasensya na.. madaldal lang talaga 'to eh," paumanhin ni Tar.

"Hmmp!" angil pa ni Mel.

"A-ah ayos lang naman," medyo naiilang na sabi ko.

"So ano nga? May kapatid ka ba? O kaibigan man lang?" ngiting usisa ni Mel.

"Meron akong kapatid na babae isa at may kaibigan naman ako kahit papano, pero.. nung araw ng unang pasukan sa ikaanim na baitang ay nakuha sya," mapait na pagkakasabi ko.

"Anong ibig mong sabihin na nakuha?" tanong ni Mel.

"Nakidnap ba sya?" usisa naman ng kapatid nyang si Tar.

"Oumm," tanging tango ko lang tsaka parang kumirot ng konti ang puso ko kapag na-aalala ko ang pangyayaring yon.

"Nakidnap ang kapatid ko ng dahil daw sa akin, wala raw akong nagawa para man lang makatakas kaming dalawa.. at sarili ko lang raw ang iniisip ko. Sinisi nila lahat sa akin ang pagkawala ng kapatid ko, pero nung oras na kikidnapin kami ay nagsakripisyo ang aking kapatid.... nagpahabol sya, ginawa nyang pain ang sarili nya," tsaka tumulo ang mga luhang kanina pang gustong bumagsak.

"Papunta na kami sa paaralan ng oras na 'yon at nasa tapat kami ng eskinita, nang may humarang sa amin at hinuli kaming dalawa tsaka dinala sa loob ng eskinitang iyon. Pero kinagat ko ang kamay ng lalaking nagtakip sa bibig ko at sinipa ang kasiyahan nito, tinulungan ko ang aking kapatid gamit ang malaking pat-pat at hinampas ito sa paa ng lalaking may hawak sa kapatid ko. Tatakbo na sana kami palabas ng eskinitang yon nang harangan kami ng lalaking kinagat ko kanina, kaya tumakbo kami pabalik sa loob ng eskinita at nagtago sa gilid ng lalagyan ng mga basura. Hingal na hingal na aking kapatid at pati na rin ako, pero hindi pa man nakakapagpahinga ang aking kapatid ay nagsalita sya. Na-aalala ko pa ang mga katagang sinabi nya na "kukunin ko ang atensyon nila, tatakbo ako papuntang gilid ng eskinitang ito at magpapahabol ako. Tsaka ka na tatakbo maliwanag? Tandang-tanda ko pa kung pa'no ang pagkakasabi nya, umiiyak na ako nun nung sabihin nya yon. Pero inisip ko na wala na akong magagawa at sumang-ayon nalang sa gustong kondisyon nya, tsaka sinabi nya sa akin na wag akong mag-alala kase susunod daw sya. Ginawa nya nga ang sinabi nya at ginawa nyang pain ang sarili nya, nagsimula na akong tumakbo nung hindi ko na sila maramdaman . Pagka-uwi ko non.. nung nakita nilang sobrang dumi ng damit ko ay nagalit si mama at papa at tinatanong nila kung nasaan ang kapatid ko, tsaka ko isinalaysay sa kanila ang buong pangyayari," mahabang paliwanag ko sa kanila.

"A-ah paumanhin, hehehe sinalaysay ko pa talaga ang storya ko kahit hindi ko naman kayo tinanong kung pwede hehehehe," napayuko nalang ako sa kahihiyan, hanggang ngayon masakit pa din sa aking damdamin pag iniisip ko ang mga masasakit na salitang binitiwan ng magulang ko kapag na-aalala nila yung kapatid ko. Dumaan pa ako sa maraming pagsubok bago ko mapagtantong dapat hindi ko masyadong iniisip ang mga sinasabi nila. At isa pa hindi ko din naman talaga kasalanan na sya yung nahuli. Masakit man pero napagsasalitaan ko na din si Mama dahil sya yung may pinakamasakit na sinabi sa akin. Ayaw ko na ulit mangyari iyon, maramdaman yung sampal nya.