Chapter 3 02

Sa araw ng una naming buwan bilang magasawa, wala siya. Tatlong oras. . . Tatlong oras akong nakaupo rito sa hinanda kong mga pagkain. I wasted fucking hours while waiting for nothing.

Nasaan ka na ba, Fereo?

Napabuntong-hininga na lang ako. Ano pa ang aasahan ko rito? Gusto ko ng makakapitan ngayon. Gusto ko ng makakausap sa mga oras na 'to na kakalas na ako.

Nakalimutan niya ba kung ano'ng araw ngayon? Hindi man lang niya ako tinawagan na hindi siya pupunta, na hindi siya sisipot. I've put everything on preparing these, but ended up nothing.

I immediately called for a taxi to go at his condo. Baka naroon siya. . . Baka siya ang gusto sumupresa sa akin. Kilala ko siya at alam ko mas gusto niyang siya ang nagbibigay sa lahat.

Dala-dala ko itong isang tupperware na may lamang cookies at brownies na ako mismo ang nag-bake.

Pwede na sigurong gawin 'tong handa namin kapag naabutan ko siya. Nabigo man siyang sumipot sa dapat naming pagkitaan, alam kong may surpresa siya.

Oo nga, may surpresa siya sa akin.

"Mga hayop! Tangina niyo!" Pagkabukas ko ng pinto sa kwarto ni Fereo ay tumambad sa akin ang pakikipagkalantari niya kasama ang kaibigan kong si Rean.

Narinig kong dumaing ulit si Rean kaya agad ko siyang pinagsasampal at sinusumbatan ng mga salita.

"How could you do this to me, Rean!"hagulgol ko. Ang inaakala kong kaibigan ko na makakasama ko hanggang sa hinanakit ay siya rin ang wawasak sa akin.

I onced forgive her for stealing my plates and I chose to marry this fvcking man infront of me just to save her!

Pero, mali ako. Akala ko hindi na niya ako lolokohin. Akala ko magiging maayos na ang pagkakaibigan namin. Pero, sino nga ba ang aayaw sa isang Fereo Jaizer Cleviste?

Agad na ipinulupot ni Fereo sa katawan niya ang bathrobe. Aakma na sana siyang lapitan ako, pero ako na mismo ang umurong.

"Isa ka pa! I can't believe you, Fereo. I thought you've changed. You disappointed me. Isa ka paring manloloko! Hindi ka na nagbago!" bulalas ko. Nagaalab ang galit sa puso ko ngayon. Gusto ko silang saktan! Hindi ko na alam kung mako-control ko pa ang sarili ko ngayon.

"At ikaw, babae ka! Ano ang kasalanan ko sa 'yo?! I fvcking trusted you. I almost give everything just to save your bullshit future! At ito? Ito ang isusukli mo sa akin?" Napadura ako saka tumawa nang sarkastiko.

Lumapit siya sa akin at saka pumalakpak. "So, gusto mong malaman bakit?" Kumunot ang mga noo ko. "Simulan natin sa nanay mong inagaw ang papa ko sa amin ni Mommy!"

Napaawang ang panga ko.

"'Wag ka masyadong magulat. Alam kong alam mo na 'to, pero nilihim mo! Sinira ng malandi mong nanay ang pamilya namin!" Agad kong isinalampak sa mukha niya ang naga-alab kong kamay. Napahawak siya ro'n at tila hinimas ito para wala 'yong hapdi.

"Alam kong ginawa 'yon ng nanay ko! At galit na galit ako sa kaniya! Kaya ko nga pinakasalan siya 'di ba? Pinatawad kita noon, Rean!" Hindi ko na na-control pa ang emosyon ko kung-kaya't napaiyak na.

"Ang nanay ko alam ko na sinira niya ang pamilya niyo. Ngayon, nakita mo bang naninira ako ng relasyon? Hindi! Kung makalait ka sa kaniya, hindi ka rin lumandi at nanira. Sa tingin mo, ano ang ginagawa mo ngayon, ha? Sino ngayon ang malandi?!"Napahawak ako sa dibdib ko habang binabanggit 'yon hindi ko na kaya ang sakit na nararamdaman ko.

Tumalikod na ako, pero pinigilan ako ni Fereo. "Love. . . Let me explain. Hindi ko alam na nauwi kami sa gano'n. Wala sa huwisyo ako nang mangyari 'yon-."

"Cut the fucking craps, Fereo! Kung ang bulag nga nakakapagpigil, ikaw pa kaya! T*gina! Puro kayo 'let me explain'! Pvtangina sa nag-imbento ng salitang 'yan!" Hindi na ako lumingon sa kaniya at umalis. Napatitig ako ro'n sa cookies at saka itinapon 'yon sa kung saan.

Hindi mawala sa isip ko ang mga nangyari no'n. Biglang bumalik lahat ng sakit na dapat sana ay nakalimutan ko na.

Simula no'ng umuwi kami ni Lexus ay diretso agad ang bagsak ng mga luha ko. Akala ko matatapos na ang delubyo ng buhay ko! Pero, dumoble ang sakit na nararamdaman ko.

Alam kong nakalimutan ko na siya, pero hindi mawala ang sakit sa puso ko. Here comes my breakdown again. Para bang nagsimula na naman ako sa umpisa.

Nanginginig at giniginaw ako ngayon. Ayaw ko nang bumangon, ayaw ko nang harapin pa ang bukas. Akala ko matapang na ako at kayang harapin ang lahat ng sakit. Pero, isang tingin ko pa lang ay babagsak na ako.

"Drink this water, Astra." Inabot sa akin ni Lexus ang isang baso ng tubig pagkapasok niya sa kwarto ko.

Tinanggap ko 'yon saka ininom. "Salamat talaga nang marami, Lexus."

Tumango lang siya. "Anything for you." Hinaplos niya ang bandang likuran ko para kumalma na ako. "Jenia is still your sister, kaya alam ko na magkakaayos din kayo. Ganiyan din kami ni Dad noon dahil sa isang kadahilanan na ayaw ko na munang sabihin. Pero, natatanggap niya rin ako kinalaunan."

"Hindi ikaw ang Astra na kilala ko. 'Yong nakilala ko ay matapang. Hindi umiiyak, lumalaban at higit sa lahat hindi sumusuko," pagpapatahan niya sa akin saka ngumiti na may dalang pagasa. "Trust me, I can help you get closer again with Jenia."

Kumunot ang noo ko. "How could I?"

"I'll tell you tomorrow. For now, get enough sleep and think positive. Alisin mo lahat ng sakit sa utak mo at bukas na bukas ay simulan mo ang araw mo na may ngiti. . ." tanging payo niya sa akin bago lumabas ng kwarto ko.

Kahit papaano ay napangiti ako ni Lexus. Hindi ko alam kung saan ako pupulutin kung hindi ko siya nakilala. Baka ubos na ubos na ako kung hindi niya ako pinapaulanan ng mga payo.

Hindi ko kayang mawalan pa ng kaibigan. 'Yong kaibigan na talagang nariyan sa tuwing may problema ka. I think I'll be needing a friend like him.

Tomorrow, I'll be starting a new day and I'll be more stronger and do everything just to get everything at peace.

Kinabukasan ay bakat na bakat sa mga mata ko ang pagkakamaga nito dahil sa pagiyak ko kagabi.

I simply washed my face before I go downstairs. Naabutan ko ro'n si Lexus na nagluluto.

"Gising ka na pala. Let's eat breakfast na. Alam kong gutom ka na," he called me right after he noticed me walking closer to him at the dining table.

Ngumiti ako sa kaniya bago umupo. He offered me pancake and bacon in my plate. "Thank you."

Habang nags-slice ako ng pancake ay nagsalita ako. "I will meet him now, Lexus."

Nanlaki ang mga mata niya. "Who? Fereo? Sasamahan kita, Astra."

Agad akong umiling sa kaniya. "No need na, Lexus. I need to talk to him personally and get these things done.

He slightly nodded. "Okay, if you say so. But, if you need help. Just call me, okay?"

Tumango ako sa kaniya. Nagpatuloy lang ako sa pagkain saka pagkatapos ay naligo na. I only wear my sheath dress and pair it with flat sandals. Nagpaalam na ako sa kaniya at lumabas na.

Pumara lang ako ng taxi at sumakay. Sa Avida Towers ako pupunta dahil naroon ang condo niya.

"Long time, no see, ma'am." Napiyok ako ng ilang beses nang batiin ako no'ng guard sa lobby.

"Matagal ka nang hindi nakakapunta, ma'am!" Saka ko lang napagtanto kung sino siya. Siya 'yong pumapayag na pumasok ako!

Ngumiti ako sa kaniya. "Oo nga po, e. Pupuntahan. . ." Napatigil ako. Kung noon sinasabi kong asawa, ngayon. . . "Pupuntahan ko lang si Fereo."

Tumango siya sa akin. "Gano'n po ba, ma'am? Naku! Kailangan niyo talaga siyang puntahan. Gabi-gabi umuuwi siyang lasing. Minsan, natutulungan ko siya papunta sa condo niya."

Nanlaki ang mga mata ko. Why does it seems that I am affected? "M-may kasama ba siyang babae?"

Fvck it, Astra! Bakit mo pa 'yan tinatanong?!

Umiling siya. "Wala, ma'am. Pero, palagi niyang binabanggit 'yong pangalan mo na bumalik na na raw."

"Gano'n ba? Sige, manong. Salamat po. Pupuntahan ko lang siya." Ngumiti ako sa kaniya bago nagpaalam.

Sumakay na agad ako sa elevator at pumanhik sa seventh floor.

Habang pataas na ang bilang ng floor ay bumibilis ang pintig ng puso ko. Ganito ba talaga kapag makakaharap mo na ang taong ilang taon mong hindi nakita?

As I stepped out from the elevator, dumoble ang pintig nito. Dahan-dahan akong naglakad patungo sa pinto ng condo niya. I then pressed the doorbell.

Walang nagbukas sa pangatlong pindot ko. Kailangan ko na atang gamitin 'yong PIN card.

092819.

The day the both of us got married. I type slowly the numbers. Checked. Hindi niya pa rin pinapalitan 'yong PIN niya.

Pagkapasok ko ay madilim ang sala. Dahil malapit lang sa pinto ang switch, I turned it on.

Tumambad sa akin ang kalat ng mga bote ng alak sa sahig, mga damit niyang nakalagay sa kung saan ng condo niya.

Bakit napakakalat ng condo niya?

"Astra. . ." Napalingon ako ro'n sa tumatawag sa akin. Si Fereo na mukhang basag na basag at gusot ang suot. "You came back." Aakma siyang lalapit sa akin para yakapin ako.

"I love you so much, love. Bumalik ka na. . . I miss you so much, your kisses, your presence with me. Hmm, I fvcking miss you so crazy, love," seryoso niyang saad bago pinulot 'yong mga kalat sa sahig.

"I am sorry, napakakalat ng condo natin. Maglilinis ako, love. Dapat sinabi mong bumalik ka na-."

I cutted him. "Hindi ako pumunta rito para balikan ka." Nagiba agad ang expression ng mukha niya.

"I am here to get an annulment with you," matigas kong saad sa kaniya. Ang kaninang masaya niyang mukha ay napalitan ng pagkadismaya.

"Love naman, don't do this to me. I love you so damn much. I can't. . . I can't lose you, love. Please, let's fix this, hmm?" Halos lumuhod na siya para magmakaawa.

"It's too late, Fereo. I don't want to get any connections with you anymore."

"Bakit? Hindi mo na ba ako mahal? Did you already fell inlove with someone?" he asked me. Hindi na nga ba?

"We will get annulment whether I still do or not," tanging sagot ko sa kaniya.

He then started to burst his tears out. "Bakit hindi mo magawang sagutin 'yon? Mahal mo pa ba ako? Kasi ako? Sobrang mahal na mahal kita, Astra."

"Isipin mo lahat ng gusto mo, Fereo. Nothing could change my mind." I was about to turn back, but I stopped when he bragged out words.

"That was just one mistake, Astra."

"A mistake that will ruin everything. A mistake that could the trust," I corrected. Once a mistake, always a mistake.

He then started to burst out his tears. "If you would give me a second chance, I would gladly do everything, love."

I opened my bag and brought out the small red box where I put the ring. "Unfortunately, I won't do." I opened his fist at mismong inilagay ang singsing.

"Don't do this to me, love. I will crash into pieces. I can't lose you, love," he begged me. "Promise, I'll change everything in me for you."

"Do it for yourself. Let's depart our hearts, Fereo. . ." Huling salita ko bago tuluyang lumabas sa condo niya.

Hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa at diretsong pumara ng taxi. Hindi ako nakapagpigil at nailabas lahat ng sakit sa puso ko.

I cupped my face and let out all of my emotions. Napatigil ako nang magsalita 'yong driver.

"Iiyak mo lang 'yan, Ma'am. Ganiyan din 'yong ginawa ng isa kong pasahero noon at grabe 'yong iyak niya rito sa loob ng taxi ko."

Iyon lang ang tanging sabi niya nang bumaba ako sa taxi. I thanked him and get inside the house.

Nang makarating ako sa bahay ni Lexus ay agad kong binura 'yong mga luha sa mukha ko. Bumungad agad siya sa akin nang makita niya akong papasok.

"Did it went well?" He automatically interrogated.

I nodded at him. "Yes, I'll be searching for my lawyer first, then we'll do the psychological test," sagot ko sa kaniya bago tinanggap 'yong tubig na ibinigay niya saka ininom.

"I guess the both of you are really departing hearts. . ."