Chapter 3 Ikalawang Kabanata

I am currently inside the library and I'm looking for a book na kailangan ko para bukas sa recitation, napatigil ako saglit sa paghahanap ng libro nang makita kong nagvibrate ang phone ko. My mom is calling and I don't know why.

I immediately pick up the phone dahil baka may kailangan si mama sa akin. Hindi naman siya tatawag kung wala siyang importanteng sasabihin o wala siyang ibang kailangan sa akin.

"Hello?."

"Where are you?." My mom asked from another line with a serious tone of voice.

"Im inside the campus library mom. Why?." Mahinahon na tanong ko sa ina.

"I'm in UMak now, are you done with your examination? Can I fetch you there for a treat?." My mom asked, napatingin naman ako sa relos ko and it's almost 4 o'clock in the afternoon, puwede na siguro akong umuwi pero gusto ko pa sanang makita si Dwayne before I go home and take a rest.

"B-but m-mom-" I'm starting to talk again but mom directly cut me off.

"Why? are you going anywhere else?] Tanong ni mama at nahahalata ko ang pagtataka sa boses nito. Napakalot ako sa sentido ko at napapikit ng mariin dahil hindi ko alam kung anong sasabihin ko.

"No. Wala naman akong pupuntahang iba." Kaagad na ani ko.

"Then why you sounded like hesitating?. May kailangan ba akong malaman Maeve?." Seryosong tanong ni mama mula sa kabilang linya, nararamdaman ko na ang pagiging maldita at strikta niyang boses habang binibigkas ang bawat salitang iyon.

Mahina akong napabuntong-hininga at napapatong ang kanang palad ko sa aking noo habang ang kaliwang kamay ko ay hawak-hawak ang cellphone ko na kinakausap si mama.

"N-nothing." Pagsisinungaling ko. Muli.

"So I'll fetch you there?. Kasama ko mga kapatid mo ngayon, kakain tayo sa labas." Ani ni mama, napapikit ako sa aking mga mata at mahinang napabuntong-hininga.

"Opo." Sagot ko at dahan-dahang napatango.

"We'll wait for you. See you, I love you. "

"Yes mom, I'll be there in few minutes. Thank you, I love you too." Nakangiting wika ko at ibinaba na ang tawag.

Dali-dali akong lumabas ng library dahil alam kong naghihintay na si mama sa akin. Habang naglalakad ako sa hallway, inaayos ko muna ang mga books na nakapasok sa bag ko dahil nagkakagulo ang mga ito. Napatigil ako sa paglalakad nang makarinig ako ng malalakas na tilian ng mga estudyante, may mga magshota sigurong umi-eksena.

"Psst!. Odessa!." Pagtawag ko kay Odessa nang makita ko itong nakangiting tumitinigin sa kung saan na hindi ko makita dahil maraming nakaharang.

"Hey Maeve!. Come here! You should see this!." Maligalig na sambit niya at hinila ako papunta sa unahan para makita kung anong nangyayari.

"Hehe, pasensya na po. Makikiraan lang." Ako na ang humihingi ng paumanhin sa mga estudyanteng binangga namin para lang makapunta kami sa unahan at makita kung anong nangyayari.

"Ano ba kasing meron?." Tanong ko kay Odessa at nagturo naman ito sa kung saan na kaagad sinundan ng tingin ko.

Meghan is standing next to a tall man from varsity team. She's hugging to the guy like she really owns it. . . The guy gave her a bouquet of flowers and showed her a wide smile. Nakatalikod ang lalaki, pero alam na alam ko kung sino yun. The last name and number on his shirt is one of the only thing I recognized him as my boyfriend.

Its Dwayne, hugging Meghan infront of all people.

And that's the only thing I can't do, because we are in secret and private relationship.

Ngumiti ako ng pilit at nagpanggap na hindi apektado sa nakikita.

"I-its Meghan and Dwayne Velasquez right?." Nagmama-angang tanong ko kay Odessa at iniiwasan na maging emosyonal sa harap niya.

"Bakit sila magkayakap?." Inosenteng tanong ko at napatawa si Odessa sa akin.

"Like ghorl? Hindi mo alam?." She asked and I shook my head as an answer.

"Meghan and Dwayne is officially dating na. Kahapon pa!." Kinikilig na wika niya na parang ikinabingi ng taenga ko dahil sa narinig. Bigla akong nawala sa sarili at hindi ko na alam ang mga pumapasok sa isipan ko dahil sa nalaman. I'm starting asking myself why?. Why he replace me in that short period of time?. Why?. B-bakit naghanap siya ng iba habang kami pa?.

There is no official break up between us, wala akong narinig sa kanya na break na kami at wala na kami pero, ano 'to?. Ano 'tong nangyayari ngayon?. Is this true? O palabas lang?.

"Remember nong sinabi namin sa'yo kanina?. Na about sa crush ni Meghan? Its Dwayne!, At naging officiall sila kahapon!." She giggles. "Kinikilig nga ako sa kanila eh!."

Odessa was keep blabbering about how she feels butterfly when Meghan and Dwayne are together. I keep smiling, nooding, and pretending that I'm okay but deep inside my heart is slowly fading,aching,and dying because of pain.

I never thought that loving him is a bad idea and decision I ever made.

Odessa was keep telling me a story while my gaze is into Dwayne whose hugging Meghan tightly. My heart is aching like I want to escape this crowd immediately. I want to shout and I want to cry but I can't.

How could he to treat me like this?.

Do I deserve this?.

Fuck, this painful first love.

Nagtama ang tingin namin ni Dwayne, and my eyes were forming a tears which in a few seconds will fall in my both cheecks due to the extreme pain I felt right now.

His stares seems like he didn't seem to feel pity, sadness and guilt when he saw me. Namumungay ang aking mga mata habang nakatingin sa kanya, ngumiti ako ng pilit at biglang nagsibagsakan ang mga namumuo kong luha.

Hindi ko kinaya ang sakit na nararamdaman ko ngayon, kaya nagmamadali akong linisan ang lugar dahil hindi ko na mapigilan ang sarili ko na hindi maiyak matapos nang nakita ko kanina. My heart pumping so fast, and I can't stop myself to not cry. Pinupunasan ko ang mga nagsibagsakang luha ko habang papalabas ng campus, nakatingin naman ang iba sa akin at nagtataka kung bakit ako umiiyak pero wala na akong pakialam sa kanila. Gusto ko nalang lumabas, umuwi, at magkulong sa kuwarto ko kung saan puwede akong umiyak magdamag at walang mangingialam sa akin.

Inayos ko ang sarili ko bago lumabas sa gate dahil alam kong mahahalata ni mama na galing ako sa pag-iyak. Hindi pa ako lubusang nakalabas sa gate nang bigla kong makasalubong si mama. Her eyes were confuse while watching me, napalunok ako ng mariin at malapad na ngumuti kay mama na para bang walang nangyari kanina.

"Umiyak ka ba?." Kunit-noong tanong ni mama sa akin at inayos ang salamin niya. I smiled and shook my head.

"No, I'm not crying. Napuwing lang ako kanina habang naghahanap ng book sa library, medyo maalikabok na kasi doon." Pagdadahilan ko sa kanya. "By the way, I'm really sorry mom kung pinaghintay ko kayo ng matagal, kailangan ko pa talaga kasing hanapin yung book na kakailangin ko bukas. I'm sorry." Dagdag ko na ani ko.

Mom smiled and just nooded her head. "Its okay, let's go? Your uncle Ortiz and your siblings were waiting for you in the restaurant." She said and started to walked in so I followed her.

Tahimik lamang akong kumakain at hindi ako nagpapahalata kina mama na wala akong gana dahil baka magalit sila sa akin, I want to rest and lay down in my bed right now but I can't 'cause we are in family feat. business dinner.

Katabi ko ang dalawang kapatid ko habang kumakain at ang dalawa ay mayroong sariling topic na hindi ko maintindihan, habang sila mama at tito Ortiz naman ay nakikipag-usap sa isang babae na kasing-edad niya, maybe it's one of their company's business partner.

My mom owned a hundred branches of bakery nationwide, while Tito Ortiz is selling and collecting various models of expensive vehicles worldwide.

I'm fine with them, but my trauma in the past is still here.I try to forget, to feel good but I can't. The trauma in past is still hunting me. . .

The way my own mom doesn't believe in me. . .

I'm still wondering tho, kung ano kaya ang pakiramdam ng mayroong ama sa tabi mo? Mayroong ama na nag-aalaga sa'yo? At mayroong ama na nagmamahal sa'yo?. I badly wanna see my dad pero natatakot ako.

My mom keep threatening me if I will go to Bukidnon with my dad, my life will change, my life will became miserable and complicated. Hindi ako makakapagtapos at masisira ang kinabukasan ko kapag sa papa ko ako sasama.

I want to finish my studies and do something in life in the future, and one of my dream is to see my dad in person. I was thinking about how is he?. Is he okay?. Is he happy with his own and new family?. Did he missed me too?. Did he think about me too?.

Maraming tanong, maraming tanong ang pumapasok sa isip ko na gusto kong itanong sa kanya mismo kung pagbibigyan ako ng pagkakataon na makita at makilala siya.

"Your eldest daughter has a probinsyana and innocent look." Sambit ng kausap ni mama kaya napatingin sila sa akin. "She's beautiful Ava, puwede mo siyang ipasok sa mga modeling agencies, may chance na sisikat yan at baka mapunta pa 'yan sa hollywood lalo na't mga bibigating business man and woman kayo." Dagdag na sambit ng kausap na babae ni mama kaya napaduko ako at tahimik lang na kumakain.

"Look, she's so beautiful kaso lang napaka innocent ng face niya at parang shy type ang batang ito. Hindi ka ba lumalabas hija to communicate with others?." Tanong ng babae sa akin kaya napalunok ako at ngumiting nag-angat ng tingin sa kanya.

"No, I'm always in my room all the time. Studying my notes and watching videos on youtube." Nahihiyang sambit ko sa kanya at tutok na tutok naman siya sa

buong anggulo ng mukha ko.

"Ang ganda talaga ng anak mo Ava!." She exclaimed. "Ang natural at ang kakapal ng kilay niya,bibihira lang akong makakita ng teenager na hindi naglalagay ng eyebrows. Dagdag mo pa ang medyo kulot niyang buhok, sobrang natural talaga." Namamanghang sambit niya na ikinailang ko. Hindi ako mahilig tumanggap ng compliments ng iba dahil wala namang nagc-compliment sa akin sa loob ng bahay at wala akong masyadong taong nakakahalubilo.

"S-salamat po." Nakangiting sambit ko na para bang hindi na nakikita ang mga mata ko.

"Infairness ha?. Ang ganda ng pagpapalaki mo sa anak mo, she's kind and respectful." My mom's kumare giggles.

I can be kind and respectful all the time, but I don't have a freedom like other teenager does.

"Oo naman. Ayokong mapariwara ang buhay niya. I need to control her til she graduated in college." Nakangiting sabi ni mama.

"Exactly!." Her friend exclaimed. "Ang daming bata ngayon na nawala sa landas at hindi natupad ang mga pangarap nila sa buhay dahil napabayaan ng mga magulang!. Parenting is really need in this generation." Komento niya.

"Kaya ikaw hija." Napatingin sa akin anh babae. "Makinig ka palagi sa mama mo, all the thing she did is for your own good and safety. " Saad niya sa akin, tumango lamang ako at tipid na ngumuti.

Lumipas ang ilang oras at araw, and its already 8:45 pm, kasalukuyan akong nakasandal sa study chair ko while facing the monitor of my computer. My eyes were forming a tears while reading those messages from unfamiliar group chat.

A contact added me in the group, pero nagleave na lahat ng members. The members was Meghan, Navea, and Odessa, and the contact is still unknown for me. Reading their conversation is illegal, pero hindi ko ito mapigilan lalo na't ako ang palaging topic sa gc.

Meghan: Did y'all see?. She cried a lot!. HAHAHAHA omg mission success!.

Odessa: I saw it, kahit magkatabi kami kanina alam kong naiiyak na siya!. HAHAHAHA gagi meghan master ka talaga!.

Navea: Kaya pala hindi mo malandi ng masyado si Dwayne noon kasi may Maeve palang asungot!. HAHAHHA tangina malas niya at nakaprivate at secret relationship sila kasi strict yung mother niya.

Meghan: Kaya ko namang makuha si Dwayne kay Maeve, natagalan lang ng kunti dahil ang hirap landiin ni Dwayne. He's too loyal that time, pero ngayon nevermind HAHAHAHA.

Odessa: Queen Meghan things.

Navea: Sigurado ka bang mahal ka ni Dwayne? O baka napipilitan lang yan at nadala sa tukso?.

Meghan: Yes, I know he loves me so much. Iniwan nga niya si Maeve para sa akin eh. That bitch sksks.

Odessa: She taught that we treated her like our true friends. We just need her if paparating na yung mga every sem examinations. She's matalino, pero boba at tanga siya pagdating sa paghahanap ng kaibigan. HAHAHAHA

Navea: Like medyo true sis

HAHAHA.

I wiped my tears and fake a smile while reading their conversation. Napatawa ako ng mapakla nang sabihan nilang boba at tanga ako sa paghahanap ng kaibigan. I felt pity for myself dahil palagi nalang ganito ang ending ng mga nagiging kaibigan ko sa school. Palaging sa huli ako ang lumalabas na masama, at nagkulang sa lahat.

Itatapon nalang nila ako na parang basura kapag tapos na nila akong mapakinabangan.

Meghan: 'Wag niyo munang itapon, isang taon na lang graduate na tayo in SHS, kailangan pa natin 'yang gagang iyan hanggang next year.

Navea: Sabagay HAHAHAHA. Like tangina welcome in the new hell buhay niyan kapag nalaman niyang ginagamit lang natin siya.

Odessa: #Deserve din HAHAHAHHA

I keep reading their conversation and I saw some pictures of mine, ineedit nila ito into a funny pictures. Nilalagyan nila ng sungay at iba't-ibang stickers ang mukha ko na ginagawa nilang nakakatawa. Pinipigilan ko ang sarili ko na maiyak dahil sa lubos na galit na nararamdaman ko ngayon. Wala akong ginagawang masama at wala akong ina-agrabyadong tao pero dinaranas ko ang ganitong ugali ng mga tao.

I can't stop asking myself. Did I did something wrong?. God, can you tell me what I did to deserve all this treatment?.

Reading those messages of mocking me, making fun of me and using me is starting to questining my worth as a person and human being.

Bakit? Bakit kasi ganito?. Hindi na nga ako malaya nakakakuha pa ako ng mga kakaibang salita sa iba.

I want to escape this world, leave and sleep better on grave to avoid and run all my problems in life.

Fuck, tomorrow is our 1st final examination and I'm mentally unstable.

Anxiety is attacking me.

I want to sleep and hoping to forget all my problems after all of this shits.

Nakarinig ako ng mahinang katok mula sa pintuan ko, dali-dali ko namang pinatay ang monitor ng computer at binuksan ang mga libro ko.

"Come in!." Anunsyo ko.

As what I expected, its mom. Galing ito sa trabaho at pumunta siya rito para icheck ako.

"Nagreview ka na ba?." Seryosong tanong niya kaya dahan-dahan akong napatango.

"Ayusin mo 'yan Maeve, ayokong mababa ang makuha mo this grading. " Pagbabanta ni mama sa akin. Ngumiti lang ako ng tipid at napatango.

"I know. I will do my best to got high scores tomorrow. Thank you for checking me mom." Nakangiting saad ko sa kanya.

"Sige na, magpapahinga na ako. Ipagpatuloy mo 'yang ginagawa mo diyan." Ani niya at lumabas na ng kuwarto ko.

Napasandal ako sa study chair ko at huminga ng malalim, hindi ko mapigilang hindi maiyak dahil dala-dala ko pa rin lahat ng sakit at problema ko ngayon.

"Shhh...please 'wag ngayon self. May exam ka bukas. Please 'wag ngayon." I'm comforting myself to not cry 'cause no one is there for me.

My mom might be here, but all of my life. . . She never asked me if I'm okay, how I am? And what I felt when I'm with her. But she do asking me if Im done reviewing my notes and where did I go for the whole damn day rather than ask her daughter if she is mentally fine. . . 'cause right now, I'm totally fucking tired.

Nakaupo lang ako sa study chair ko at hindi ko namalayang alas dose na pala ng madaling araw. Bumuntong-hininga ako at itiniklop na ang mga libro ko. Tumayo ako mula sa pagkakaupo sa study chair ko at ininom ang mga daily medicines ko.

Humiga na ako sa kama para matulog, pero hindi ako nakakaramdam ng antok. I change all my position at nagbabasakaling makakatulog na ako. Inabot na ako ng ilang oras kakapalit ng posisyon sa pagtulog pero hindi pa rin ako inaantok. I snatched my phone under my pillows and I checked the time, its already 3 o'clock in the morning.

I suddenly felt sad and wanted to cry. Its already 3:00 am, and I am having a breakdown.

I wanted to call dad, but it was getting late. I want to talk someone but I don't have any friends to talk with.

I'm an introvert.

I don't know what I'm doing, I'm crying while tapping my dial pad. I dialed a random number and hoping that there's a person who will answer my call. I want to talk to stranger and bring out what I felt right now.

Maraming nagreject ng call ko, kaya nanghihina ulit akong nagtatype sa dial pad ko. Last na ito at matutulog na ako. For the last time, nagbabasakali na akong may kakausap sa akin.

Nag-ring ito at hindi umabot ng limang segundo ay may sumagot na agad ng tawag ko.

Bumagsak ang mga namumuong butil ng luha sa aking mga mata at mahina na ang aking boses.

"You are the last number that I dialed in the middle of the night, p-please don't hang up my call. . . I really need someone to talk right now. Please?. Kahit wag ka na pong magsalita. . ." Nanginginig na panimula ko dahil alam kong may magagalit na boses sa kabilang linya.

I was literally crying while talking to the stranger. I didn't ask his or her name dahil hindi naman ito nagsasalita. I was blabbering all my problems and wala akong pakialam kong nakikinig ba siya o hindi. Gusto ko lang maglabas ng sama ng loob para bukas ay wala na ito. Gusto kong gumising ako bukas na maayos at hindi na gaano kabigat ang nararamdaman ko rito sa puso ko.

"My mom is so strict when it comes to my studying. She wants me to get a high grades, to be on top and she wants me to lock myself in my room and study all my lessons all day. I-it kills me. . . Its slowly kills me. She didn't know I have anxiety and depression, and I'm actually hoping that I can cop with it. Its almost 3:30 am and I breakdown. I don't know what to do. I want to call my father but its 3 am, he might be sleeping with his wife now." Umiiyak na pagk-kuwento ko.

Nakatagilid akong humiga habang ang phone ko ay nasa aking taenga.

"My boyfriend cheated on me tho. Hindi ako nakatanggap ng kahit isang sorry sa kanya o kaya isang salita na ayaw na niya sa akin. Ang gulo!. Ang gulo niya, hindi pa siya nagt-text o nagsasabi sa akin na officially break na kami, kasi we are in private and secret relationship. Siguro doon na lang talaga nag e-end yung sa amin at hindi na niya pinahalagahan. " Mahinahon na ani ko at naiyak.

"He is my first love, my first heartbreak, and pain. . ."

"My friends. . ." Bumuntong-hininga naman ako ag binawi ang salitang 'friends'.

"They treat me like I'm a trash. Ginamit, pinahalagahan ng mahabang panahon pero kapag tapos ka ng pakinabangan saka ka nalang nilang itatapon na para bang hindi sila nakakuha ng mabuti sa'yo. . ." Halos pumiyok ang boses ko nang sabihin ko ang salitang iyon dahil sa sobrang pag-iyak.

"Kailan din kaya nila maiisip na nahihirapan ako?."

"Na napapagod na ako?."

"They always care for other people's emotion, pero yung sa akin parang wala silang pakealam. . ."

"Kailan ako magiging number 1 priority?."

"Gusto kong matulog at magpahinga. Pero gusto ko panghabang-buhay. . ." Bulong ko.

Ikinalma ko ang aking sarili at napangiti,nabawasan ng kaunti ang bigat dito sa loob ko. Kahit hindi nagsasalita itong estrangherong tinawagan ko ay napagaan niya ang loob ko.

I wiped my tears and talk again, "I'm really sorry if I call you in this time. Hindi ko kasi kaya, gusto ko na ng makakausap pero wala akong kaibigan. But thank you for answering my call kahit hindi ka nakikinig o nagsasalita diyan. I-I really appreciate it po." Magalang na sambit ko sa kanya. Nakarinig naman ako ng buntong-hininga sa kabilang linya kaya napangiti ako.

Nakakaramdam na ako ng antok at napahikab, ilang segundo nalang ay makakaidlip na ako.

"Thank you for answering my call and listening to my rants. I have an examination tomorrow and I really need to out my negative thoughts to focus and concentrate on the exam. My mom expected me to have a high grades." Mahinahong ani ko.

Wala akong narinig mula sa kabilang linya, tulog na rin yata ang taong natawagan ko.

"Goodnight." Ani ko,at tuluyang kinain ang sarili ng antok.

"Goodluck, and God will always be on your side. You deserve to be happy. . ." A husky voice of a man answered. I smiled and close my eyes.

"Goodnight, miss ma'am."

AUTORAREALISTA