Chapter 10 HYMNUS ANTE SOMNUM

Ades Pater supreme,

quem nemo vidit unquam,

Patrisque sermo Christe,

et Spiritus benigne.

5

O Trinitatis huius

vis una, lumen unum,

Deus ex Deo perennis,

Deus ex utroque missus.

Fluxit labor diei,

10

redit et quietis hora,

blandus sopor vicissim

fessos relaxat artus.

Mens aestuans procellis

curisque sauciata

15

totis bibit medullis

obliviale poclum.

Serpit per omne corpus

Lethaea vis, nec ullum

miseris doloris aegri

20

patitur manere sensum.

Lex haec data est caducis

Deo iubente membris,

ut temperet laborem

medicabilis voluptas.

25

Sed dum pererrat omnes

quies amica venas,

pectusque feriatum

placat rigante somno:

Liber vagat per auras

30

rapido vigore sensus,

variasque per figuras,

quae sunt operta, cernit.

Quia mens soluta curis,

cui est origo caelum,

35

purusque fons ab aethra

iners iacere nescit.

Imitata multiformes

facies sibi ipsa fingit,

per quas repente currens

40

tenui fruatur actu.

Sed sensa somniantum

dispar fatigat horror,

nunc splendor intererrat

qui dat futura nosse.

45

Plerumque dissipatis

mendax imago veris

animos pavore maestos

ambage fallit atra.

Quem rara culpa morum

50

non polluit frequenter,

nunc lux serena vibrans

res edocet latentes.

At qui coinquinatum

vitiis cor inpiavit,

55

lusus pavore multo

species videt tremendas.

Hoc patriarcha noster

sub carceris catena

geminis simul ministris

60

interpres adprobavit.

Quorum reversus unus

dat poculum tyranno,

ast alterum rapaces

fixum vorant volucres.

65

Ipsum deinde regem

perplexa somniantem

monuit famem futuram

clausis cavere acervis.

Mox praesul ac tetrarches

70

regnum per omne iussus

sociam tenere virgam

dominae resedit aulae.

O quam profunda iustis

arcana per soporem

75

aperit tuenda Christus,

quam clara! quam tacenda!

Evangelista summi

fidissimus magistri

signata quae latebant

80

nebulis videt remotis:

ipsum tonantis agnum

de caede purpurantem,

qui conscium futuri

librum resignat unus.

85

Huius manum potentem

gladius perarmat anceps

et fulgurans utrimque

duplicem minatur ictum.

Quaesitor ille solus

90

animaeque corporisque

ensisque bis timendus

prima ac secunda mors est.

idem tamen benignus

ultor retundit iram

95

paucosque non piorum

patitur perire in aevum.

Huic inclitus perenne

tribuit Pater tribunal,

hunc obtinere iussit

100

nomen supra omne nomen.

Hic praepotens cruenti

extinctor antichristi,

qui de furente monstro

pulchrum refert tropaeum.

105

Quam bestiam capacem

populosque devorantem,

quam sanguinis charybdem

Ioannis execratur.

Haec nempe, quae sacratum

110

praeferre nomen ausa est,

imam petit gehennam

Christo perempta vero.

Tali sopore iustus

mentem relaxat heros,

115

ut spiritu sagaci

caelum peragret omne.

Nos nil meremur horum,

quos creber inplet error,

concreta quos malarum

120

vitiat cupido rerum.

Sat est quiete dulci

fessum fovere corpus:

sat, si nihil sinistrum

vanae minentur umbrae.

125

Cultor Dei memento

te fontis et lavacri

rorem subisse sanctum,

te chrismate innotatum.

Fac, cum vocante somno

130

castum petis cubile,

frontem locumque cordis

crucis figura signet.

Crux pellit omne crimen,

fugiunt crucem tenebrae:

135

tali dicata signo

mens fluctuare nescit.

Procul, o procul vagantum

portenta somniorum,

procul esto pervicaci

140

praestigiator astu!

O tortuose serpens,

qui mille per Maeandros

fraudesque flexuosas

agitas quieta corda,

145

Discede, Christus hic est,

hic Christus est, liquesce:

signum quod ipse nosti

damnat tuam catervam.

Corpus licet fatiscens

150

iaceat recline paullum,

Christum tamen sub ipso

meditabimur sopore.