Chasing The Sunset

Province Series #1

Chasing the Sunset

Bukidnon.

Bukidnon is a heart of Mindanao.

Dito nagsimula ang lahat.

Akala ni Khyzer ay puro aklat, notebook at computer lang ang mabubuksan niya sa t'wing nalulungkot siya.

Hindi niya inaasahan na ang manhid at malamig niyang puso ay magbubukas at magmamahal ng isang babae na maraming sekreto. Isang sekreto na nakakubli sa kanyang nakaraan.

Hindi niya inaasahan na magmamahal siya sa isang babaeng walang kasiguraduhan kung mananatili ba ng habang-buhay sa lugar na kanyang kinagisnan.

Hindi siya handa para sa bagay na iyon...

Hindi siya handa na bigla nalang siyang iwan ng isang tao, lalo na't kapag nasasanay na ito sa presensya nito at palagi na niya itong hinahanap-hanap sa bawat segundo ng kanyang buhay.

Ayaw niyang maiwan ng isang tao na natututunan na niyang mahalin at pahalagahan.

"Hoy Khyzer!. Halika rito maganda dito!." Pagtawag ng magandang dilag kay Khyzer, habang iritadong binibitbit ng binata ang basket na punong-puno ng iba't-ibang prutas na binili pa nila kanina sa palengke.

Napakalot si Khyzer sa kanyang buhok at bakas sa kanyang mukha ang pagkairita habang naglalakad at sinusundan ang bawat hakbang ng kaibigan. Para itong bata na hindi sang-ayon sa utos ng ina.

"Teka,sandali lang! Mabigat kasi itong dinadala ko!." Hinihingal na sambit ni Khyzer at humahabol ito sa papalayo na kaibigan.

Maingat niyang ibinitbit ang basket ng prutas na dala nila ni Maeve mula sa palengke kaninang umaga.

Huminto nang saglit si Khyzer upang huminga ng malalim at ikalma ang sarili, hindi niya naman lubos akalain na ganito pala ka nakakapagod ang bonding na gusto ni Maeve, kung puwede lang sana siyang tumanggi rito edi sana ginawa niya na pero hindi talaga puwede.

Napatingin si Khyzer sa kulay kahel na kalangitan at napakagandang papalubog na araw na makikita dito sa tuktok ng Mount Kitanglad sa probinsya ng Bukidnon.

Hindi lubos maisip ni Khyzer kung bakit dito mismo sa bundok gustong pumunta ni Maeve para lang manood ng sunset, eh puwede namang sa beach nalang para hindi na sila mahirapang umakyat ng napakataas para lang makita ang papalubog na araw.

Bumuntong-hininga siya at nagsimula ulit maglakad para habulin si Maeve na tumatakbo patungo sa pinakatuktok ng bundok.

Dali-daling naglakad si Khyzer dahil nawawala na sa paniningin niya ang kanyang kaibigan, nag-aalala siya baka may mangyaring masama dito. Ipinagkatiwala pa naman siya ng mga magulang nito na alagaan si Maeve at huwag pabayaan, hindi niya puwedeng biguin iyon dahil nangako siya.

Halos maghabol ang kanyang hininga at bumilis ang pagpintig ng kanyang puso nang makarating si Khyzer sa tuktok ng Mount Kitanglad. Napatigil siya sa paglalakad nang makita niya si Maeve na pasimpleng nakaupo damuhan habang tahimik na pinagmamasdan ang magandang tanawin na nasa kanilang harapan.

Nasa tuktok na sila ng bundok, wala masyadong tao dahil magsasara na ang pasyalan sa loob ng iilang oras pero humiling si Khyzer sa kanyang magulang na pakiusapan ang namumuno sa pasyalang ito na pagbigyan silang makita ang sunset ngayong hapon.

Lumalalim ang bawat paghinga ni Khyzer habang dahan-dahan itong naglalakad patungo kay Maeve. Maingat niyang inilapag ang basket at kumuha siya ng manipis na lampin upang gamitin ito bilang kanilang upuan habang kumakain. Maingat niya itong ibinuklad at inasikaso without disturbing Maeve.

Maeve prefers to watch the sunset alone, and Khyzer is still perplexed as to why Maeve invited him to join her in watching the sunset. For Khyzer, this is both unexpected and suspicious.

But he doesn't think about that anymore; he just wants the woman with him right now to be happy.

Khyzer calmly called Maeve to ask her to sit with him. She turned in her friend's direction and saw a blanket spread out here for a picnic. She didn't even realize that Khyzer was behind her because she was too busy watching the setting sun.

She is used to watching alone, but she invited Khyzer to bond with her today because she wants to be with her friend for the rest of her moments while she is here in Bukidnon.

She thinks this is the perfect timing for them to have a bonding that they are just two. During her nearly two -year stay here in Mindanao, Khyzer was the only friend who endured her even though Maeve had traits that others could not immediately understand. Maeve is crying now because someone still considers her a true friend, because during her eighteen lives here on earth she never really had a true friend who would stay and understand her always. He often gets a friend who always taunts him, doesn't treat him well, and always judges him because of his complicated past.

She's thankful to have Khyzer as her friend. He's listening to her rants,listening to her problems, and Khyzer help her to know herself more. Khyzer help her to find the best version of herself.

Seryoso siyang napatingin sa kaibigan na naghihintay sa kanya na umupo sa ibinuklad niyang lampin, nagtama ang tingin nilang dalawa at hindi inialis ni Maeve ang tingin niya sa kaibigan dahil alam niyang huling pagkakataon na ito.

Napakurap-kurap ang mga mata ni ni Khyzer habang nakatingin sa seryosong modo ng mukha ni Maeve, he's wondering what happened. May mali ba sa mukha niya?. Nailang si Khyzer sa mga titig ni Maeve sa kanya kaya dali-dali siyang nag-iwas ng tingin, hindi niya kayang makipagtitigan kay Maeve ng ganoon katagal.

"Bakit ang bait mo?." Nakangiting tanong ni Maeve sa kanya. Hindi naman makatingin si Khyzer ng diretso at maayos kay Maeve dahil nahihiya siya. Napakunot ang kanyang noo at nagpanggap na lamang siya na hindi apektado sa titig ng kanyang kaibigan, ayaw niyang ipahalata na nagpapanic siya deep inside everytime na tinititigan siya ni Maeve ng seryoso.

Maeve's eyes is rare. She has a deep hazel brown attractive eyes na hindi niya pa nakita sa ibang babae. Hindi niya kayang makipagtitigan sa kanya ng matagal at hindi niya alam kung bakit.

Natawa si Khyzer sa tanong ni Maeve sa kanya dahil ilang beses na niya itong narinig mula kay Maeve. "Bakit? Gusto mo na ba akong maging demonyo?."

Ngumiwi naman siya kay Maeve nang maalala niya kung anong nangyari nong mga panahong unang pagkikita nila. Natawa na lamang si Khyzer dahil hindi niya lubos na akalain na magiging matalik niyang kaibigan ang worst enemy niya noon.

Inirapan siya ni Maeve at tumawa ito ng malakas habang papalapit sa kanya, nagbabanta na naman itong mananapak sa braso niya. Kaagad na lumayo si Khyzer kay Maeve dahil alam niyang mananapak na naman ito sa kanya ng napakalakas. Tuwing kasama niya sa Maeve palaging nabubog ang braso niya.

"Bleh. Kala mo ha." Pang-aasar ni Khyzer sa kanya,sumimangot naman ang mukha nito at padabog na umupo katabi ang basket.

Dahan-dahan namang umupo si Khyzer sa tabi ni Maeve, pareho silang nakatingin sa magandang tanawin na nasa kanilang harapan. Narito sila sa tuktok ng Mount Kitanglad, at nakikita nila ang mala bulak na ulap habang pababa ang pagsikat ng araw. Ang kalangitan ay may kulay ng pinaghalong pula,dilaw at kahel na medyo nahaluan rin ng kulay rosas. Naririnig nilang dalawa ang ingay na dala ng kagubatan at mga ibon, ang ingay na nagpapakalma at gustong-gusto pakinggan ni Maeve sa tuwing sasapit ang hapon.

Unti-unting lumalamig ang simoy ng hangin dahil ilang oras nalang ay didilim na at magpapaalam na ang araw.

Tahimik ang dalawa na pinagmamasdan ang mga bagay-bagay na nasa paligid nila, at pareho silang nakikinig ng musika na nakaugalian na nilang dalawa. They currently playing the song Sunset by Grayson Gibson, the lyrics tells all what he felt right now.

Ngumiti si Khyzer sa kanyang kaibigan at nagbulontaryong ayusin ang buhok nito na nakaharang sa kanyang mukha, he wants to see her cute and innocent face. Ramdam na ramdam ni Khyzer kung gaano kabilis tumibok ang puso niya habang katabi niya ang nag-iisang babaeng naging kaibigan niya.

Hindi niya alam kung ano ang totoong nararamdaman niya ngayon. Magkahalong saya,kaba at pananabik ang nararamdaman niya sa t'wing kasama niya si Maeve. Lumingon siya sa dalaga na tahimik na nanonood sa paglubog ng araw. This woman next to him is so gorgeous even her side profile. Maliit ang mukha nito,mataba ang kanyang mga mapupulang pisngi,may makakapal na kilay at mahabang pilik-mata, and the thing Khyzer like her face the most is she has a cute pointed nose.

Khyzer sighed while listening to the chorus, both of them are watching the beautiful scenery.

Come with me underneath the sunset where we can fly away

And watch everything gets smaller from up there in our space

Come with me underneath the sunset,where there's only room for two

'Cause everyday I'm falling

Im falling more in love with you

He took his glance to his bestfriend,like she is his everything and life.

Falling more in love with you.

"Tinititigan mo na naman ako ha? Baka matunaw ako niyan." Sarkastikong sambit ni Maeve at mahinang natawa, kaagad naman nag-iwas ng tingin si Khyzer at pinigilan ang sarili na huwag matawa sa kanyang ginawa.

"Napapansin ko, parang paminsan-minsan ka ng nagnanakaw ng tingin sa akin. Jusko! Zyxn Khyzer Costavian handa ka bang panagutan ako?." Pagbibirong tanong ni Maeve sa kaibigan kaya biglang nagsungit ang mukha ni Khyzer sa kanya, mukhang hindi nito nagustuhan ang biro niya.

"What the heck are you saying?" Kunot-noong tanong ni Khyzer kay Maeve at bakas sa mukha nito ang pagkairita. Napatawa ng malakas at napangisi ng malapad si Maeve dahil sa inasta ng kaibigan.

"Wala... Wala...pikon ka na namang tarantado ka. Panget mo ka bonding." Natatawang sambit ni Maeve, habang si Khyzer ay seryoso lang na napatingin sa kanya ng masama na para bang gusto ng itapon ang kaibigan sa kung saan.

"Tigilan mo ako sa mga ganyang titig mo Khyzer!. Hindi ako handang magcommit." Natatawang dagdag ni Maeve.

"By the way, the song suit for us but you know Haha we're not lovers."

Sumeryoso ang mukha ni Khyzer at iniiwasan niyang tumingin sa kaibigan, hindi niya alam pero bigla siyang nasaktan sa huling sinabi nito. Napapaisip tuloy siya kung alam na ba ng kaibigan ang totoong nararamdaman niya para rito?. He's silent but he's overthinking what will happen next.

Ikinalma ni Khyzer ang sarili at kumuha nalang ng dried mango sa basket. Binuksan niya ito at nag-abot kay Maeve. "Do you want to eat this?."

Ngumiti si Maeve at tinanggap ang inialok ni Khyzer sa kanya. "Thank you."

Kinakain ni Maeve ang dried mango habang si Khyzer naman ay kumakain ng Lansones, masayang nagk-kuwentuhan ang dalawa habang inaalala ang nangyari sa kanilang dalawa sa loob ng dalawang taong magkasama bilang magkaibigan.

"Alam mo? kung hindi ako lumipat dito sa Bukidnon, siguro naghahanap pa rin ako ng magiging kaibigan sa Manila." Peke ng natawa si Maeve habang nagk-kuwento. Tahimik lamang si Khyzer na nakikinig dito at walang balak na sumapaw.

"K-kasi lahat ng naging kaibigan ko noon, hindi ako tinatrato ng maayos..." Nanginginig ang kanyang boses at pinipigilan niya ang sarili na huwag maluha sa harap ng kaibigan.

"All of them treated me like I'm a trash,unimportant,and it feels like I don't belong to them..." Ngumiti siya ng malapad sa kawalan nang maalala na niya naman ang nangyari sa kanya sa Manila.

"For almost 18 years living in this world, walang tumuring sa akin bilang isang totoong kaibigan." Nakangiting sabi ni Maeve, pero ramdam ni Khyzer na nasasaktan ito.

"Thank you ha?. Sobrang thank you sa inyo."

"Ano ka ba? We're friends, at nandito lang ako palagi sa tabi mo." Nakangiting ani ng binata.

"I was so happy when I realized I had become the person I wished I was last year..." May namumuong butil ng luha sa mga mata ni Maeve, pinipilit niyang ngumiti at huwag umiyak sa harap ng kaibigan

"I've improve a lot of things and I'm so happy I did. Ofcourse I know that this version of me right now is still not the best version of me because I'm still young..." Bumuntong-hininga siya bago nagsalita.

"Marami pa akong pagdadaanan, marami pa akong iiyakang bagay at problema... And I know I've still got a lot of things to change and improve about myself, but there is one thing for sure..." She smiled at him. Tahimik lang si Khyzer at seryosong nakatingin sa naluluhang mata ni Maeve.

"This version of me right now is much better than the version of me last year. T-thank you so much..."

Hindi alam ni Khyzer kung anong mararamdaman niya nang marinig niya ang sinabi ni Maeve, he just smiled at her and nooded.

"I'm thankful na lumipat ako dito sa Mindanao for a while before I go to abroad." Dagdag ni Maeve na ikinataka ni Khyzer.

"Abroad?." Nagtatakang tanong ni Khyzer. Wala namang ikwinento si Maeve tungkol dito.

Ngumuti naman si Maeve habang nakabalot ang magkabila niyang kamay sa pagitan ng kanyang mga binti upang magkadikit ang kanyang mga tuhod.

"Why are you going to abroad? Anong gagawin mo doon?." Halata sa boses ni Khyzer ang magkahalong pag-aalala at kuryosidad. Gusto niyang malaman kung bakit pupunta ang kaibigan doon.

"Baba na tayo?, inaantok na kasi ako at saka mukhang magsasara na sila. Napagod ako sa buong maghapon na pag gala natin." Pag-iiba ni Maeve sa usapan at nagtangkang tumayo pero hinawakan ni Khyzer ang kamay niya at pinigilan siya.

"Can we sit there for a while please?." Mahinahon na tanong ni Khyzer at nag-angat ng tingin kay Maeve. Mariing napalunok naman si Maeve at nagdadalawang-isip kong uupo ba siya ulit.

Nagbaba ng tingin si Maeve sa kaibigan, ang mga mata nito ay nagmamakaawang tumitingin sa kanya.

Kinokontrol ni Khyzer ang sariling emosyon upang hindi siya maiyak sa harap ng kaibigan. Nakatayo si Maeve sa tabi niya habang hinahawakan niya ang pulsuhan nito,hinihintay niyang umupo ang kaibigan pero mukhang nagdadalawang-isip pa ito.

He beg her more.

"P-please?. . ."

"I just miss you Maeve. . ."

Walang nagawa si Maeve kun'di pagbigyan ang nagmamakaawang kaibigan. Ngayon lang naman ito humiling at nagmakaawa sa kanya dahil sa kanilang dalawa siya palagi ang humihingi ng pabor at palagi siyang iniintindi nito. Hindi niya kayang tangghihan ang kaibigan na naging mabait sa kanya sa loob ng dalawang taon niyang pananatili dito sa probinsya.

Tahimik silang dalawa habang pinagmamasdan ang paglubog ng araw, sa bawat segundo na magkasama silang dalawa, gustong yakapin ni Khyzer si Maeve pero hindi niya ito magawa. Palagi siyang pinangungunahan ng mga negative thoughts na nasa isip niya, nawawalan siya ng lakas ng loob na magsalita at sabihin kay Maeve ang totoong nararamdaman nito para sa kanya.

Bumuntong-hininga si Khyzer dahilan ng pagkuha niya sa atensyon ni Maeve.

"May problema ba?. Ano?, Okay ka lang?." Sunod-sunod na tanong niya kay Khyzer. Khyzer take a glance towards to Maeve, his eyes were forming a tear while staring the most beautiful artwork of God he have ever seen.

"A-are you really leaving?. . ." His voice cracked. Hindi niya mapigilang maging emosyonal dahil nalaman niyang aalis na ang taong natutunan na niyang mahalin.

Nag-iwas ng tingin si Maeve sa kanya ayaw niyang makakita ng taong babagsak ang luha mismo sa harapan niya. Dahil kahinaan niya yun.

"Ooum." Sagot niya at napatango.

"Kukunin ako ni mama, at sa abroad ako mag-aaral for College." Nakangiting wika niya at humarap kay Khyzer.

"Ikaw?. Are you really sure na dito ka lang sa Mindanao mag-aaral for college?." Pabalik na tanong ni Maeve kay Khyzer.

Nag-iwas ito ng tingin sa kanya at dumuko. "Yes, my heart belongs here." Diretsong sagot ni Khyzer at walang pag-aalinlangan sa boses niya.

"My mom told me to go abroad for college, pero ayaw ko. My heart belongs here since I was young. Ayokong iwan ang Bukidnon." Buong pusong sambit ni Khyzer. Totoo nga, simula pa lang pagkabata nasanay na siya sa Bukidnon. Napakagandang lugar,mayaman sa agrikultura at kilala na niya ang mga taong pakikisamahan niya at higit sa lahat mas naging espesyal ang lugar na ito para sa kanya dahil. . .

"Bukidnon ain't called as the heart of Mindanao for nothing. . ." Seryosong sambit ni Khyzer at bumuntong-hininga bago humarap kay Maeve. "You know what?." Tanong niya kay Maeve, tahimik lamang si Maeve na nakikinig sa kanya at hinahayaan itong magsalita.

Ngumiti ng malapad si Khyzer sa kanya at ang mga mata nito ay mapupungay. " It's because, I found my first true love in this City. In my hometown. "

Hindi alam ni Maeve ang mararamdaman nang sabihin ng kanyang kaibigan ang mga katagang iyon, dahil alam na niya ang susunod na mangyayari.

Khyzer hold her hands like he doesn't want to let go the woman infront of him. The woman who taught him what the real love is. The woman who help him to realize things what he really want to achieve someday. And the first woman who gave him happiness, butterflies, and peace.

She is the first person whom Khyzer comfortable to be with, to be fell inlove with, and the first woman felt him what is the real definition of home.

Napatingin si Maeve sa mapupungay na mata ni Khyzer na iilang segundo nalang ay babagsak na ang mga luhang namumuo sa kanyang mga mata.

"K-khy-"

"I love you." Mariin at mahinang sambit ni Khyzer sa harap ni Maeve, at sapat na ang mahinang boses niya para marinig ito ng kanyang sinisinta.

"C-can you stay?." His voice cracked. Gustong magsalita ni Maeve pero walang lumalabas sa bibig niya. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin niya sa kaibigan, ayaw niya itong masaktan. Binawi niya ang kanyang kamay at nag-iwas ng tingin kay Khyzer, she took a glance at the beautiful scenery of sunset here in Mount Kitanglad. Huminga ng malalim at nag-isip ng mabuti kung sasabihin niya ba itong mga pumapasok sa isip niya.

"Hindi puwede eh, pangarap ko 'to. Pangarap 'to ng mama ko para sa akin." Mahinahon at tipid na ngumiti si Maeve kay Khyzer.

"Can't you just be here? Here by my side?" Tanong niya sa kaibigan pero umiling ito bilang hindi pagsang-ayon sa hiling niya.

Dumuko siya at napakagat sa pang-ibabang labi upang mapigilan ang sarili na maluha. Nasasaktan siya na aalis na ang kaibigang minahal niya.

"Maeve..." Pagtawag ni Khyzer sa kanya.

Mamimiss niya ito, mamimiss niya ang boses ng lalaking naging sandalan niya kapag kailangan niya ng maiiyakan. She loves the way how Khyzer call her, and how he say her name.

"Hmm?. . ."

"Can you tell me a three words of lies?." He asked.

"Please?,just three words of lies." Emosyonal na saad ni Khyzer, at hindi magawang tumanggi ni Maeve dahil naaawa siya rito.

"What kind of lies?."

"Just what comes to your mind right now" Mahinang sambit ng binata at ramdam ni Maeve ang lungkot sa boses ni Khyzer.

Huminga siya ng malalim at ikinalma muna ang sarili bago nagsalita. She doesn't want to hurt her friend but these are the lies that comes up to her mind.

"I'll stay here."

"I won't leave."

"I..."

Huminga siya ng malalim at muling nagsalita. Bumilis ang pagtibok ng puso ni Khyzer na para bang sa iilang segundo ay babawian na siya ng hininga.

"I love you."

Ngumiti si Khyzer ng pilit at humiling na sana hindi niya nalang narinig iyon.

"Maghihintay ako-"

"Hindi na ako babalik." Mariin na wika ni Maeve at hindi siya makatingin ng maayos sa mga mata ng binata.

"Huwag na huwag mong gagawin..." Mahinang boses na sabi ni Maeve at napailing-iling.

"Why?. I love you Maeve." Pag-amin niya. "I really do. I don't know kung bakit hindi mo ramdam 'yon, I don't kung bakit 'di mo nakikita 'yon, all I know is I already fell in love with you. I can wait naman, kaya kong maghintay ng ilang taon hanggang makapagtapos ka, maging okay ka, at hanggang sa makabalik ka rito sa Pilipinas."

"I can give you an assurance na ikaw lang-"

"Well I can't give you that one thing!." She exclaimed, Khyzer chuckled." 'Cause my heart still belong to someone na hindi ko na puwedeng balikan. I can't love you in a half way Khy, h-hindi ko kaya." Kumawala ang mga namumuong butil ng luha sa mga mata ni Maeve nang sinabi niya iyon sa binata.

Hindi alam ni Khyzer kung ano ang totoong mararamdaman niya ngayon. He's heart broke noong nalaman niya kung ano ang totoong nararamdaman ng puso ng kaibigan niya.

"Puwede ko bang malaman kung saan ka pupunta?. Europe? States? Or somewhere here in Asia?. Please tell me, and sana huwag mong putulin communication ko sa'yo." Nagmamakaawang ani ng binata.

"I don't know..." Umiling-iling si Maeve. "I don't know."

May nanggigilid na butil ng luha sa kanyang mga mata, iniwas niya ang kanyang tingin sa binata at humarap sa ginintuang tanawin na nasa kanilang harapan.

"If I were you...huwag mo na akong hintayin. Maraming babae ang naghihintay sa'yo to notice them, give some space to your heart. Makakakita ka rin ng para sa'yo." Maeve smile.

Kumirot ang puso ni Khyzer dahil sa sinabi niya.

Bakit ganoon?.

Bakit ang sakit palang umasa at maiwan?.

Bakit ang sakit ng pakiramdam na sa inyong dalawa ikaw lang pala ang natutong magmahal?.

"Can you tell me how and what are you feeling right now?." Khyzer asked. Maeve gave him a smile while looking at the sunset infront of them.

"The sunset is beautiful isn't?."

Salitang sapat na upang marinig ni Khyzer. He won't force and beg someone to stay with his side if they didn't want to.

A romantic phrase of letting go someone you love.

Letting go a someone who used to be with you all the time is the hardest decision Khyzer ever made.

He let her go while both of them are watching the sunset.

Maeve is Khyzer's Sunset.

No matter how beautiful the sunset is...

It defines end.

AUTORAREALISTA

MAUREEN EVE CERVANTEZ

Eskwelahan at bahay lamang ang dalawang lugar na palagi kong pinupuntahan for almost 16 years na pamumuhay ko rito mundo, I'm not allowed to hangout with friends and do something na ikakagalit ng mama ko.

I have a very strict and protective mother, it's okay lang naman but to be honest its really sucks. Nasasakal ako dahil sa lahat nalang ng bagay na dapat naman talaga ako ang maghandle at magdesisyon ay ang mama ko pa ang nagd-desisyon para sa akin. She always told me that "This is for your own good, sumunod ka sa akin."

Wala akong magagawa dahil papagalitan naman ako kapag hindi ako susunod o kaya ako palagi ang lumalabas na mali.

I'm a product of a broken family, my mom married a business man, while my Dad is an owner of a fruit farm in Bukidnon, Mindanao living with his new family.

Pareho na silang may kanya-kanyang pamilya, pero nandito ako sa puder ni mama simula nong bata pa ako. Sa loob ng halos labing-anim na taon, hindi ko pa nakikita sa personal ang papa ko. Every Christmas, New years, birthdays and special holidays, si mama ang naging kasama ko at ang bago niyang pamilya. Never akong nagkaroon ng time na makapagbonding sa tatay ko,at never ako nagkaroon ng chance na makasama siya, but every night God knows how I wish na sana mabigyan ako ng chance na makita si papa in person kahit saglit man lang.

My mother took care of me since I was young but I'm thankful na kahit hiwalay na si mama at papa ko noon, ay hindi ako tinanggalan ni mom ng karapatan na makilala ang tatay ko na nasa probinsya.

I badly want to see my dad in person, pero hindi ako pinapayagan ni mama na pumunta ng Bukidnon. Kinakausap ko lang si papa thru skype and messenger, pero mas karaniwang sumusulat si papa sa akin dahil hindi ito marunong gumamit ng gadgets at internet.

Nakahiga lang ako sa kama ko at nakatingin lamang sa ceiling, I'm waiting for my boyfriend's call.

I'm turning 17 years old this coming May 17, and my mom doesn't know about me having a boyfriend.

Dwayne and I decided to keep our relationship in private, kahit alam namin na mahirap palagi kasi akong nag-iingat dahil baka malaman agad ito ni mama at nasisigurado kong hindi ako papayagan no'n. 2 months pa lang kami ni Dwayne pero ramdam at damang-dama ko na kung gaano kahirap ang secret and private relationship. Minsan napapatanong ako sa sarili ko kung bakit ganito ang buhay ko? Bakit palaging maraming bawal sa akin? Samantalang yung mga stepbrothers and sisters ko nag-eenjoy sa childhood days nila.

I'm not blaming my mom for this, but I really want a freedom, gusto kong huminga at sumigaw ng napakalakas at humingi ng tulong para makawala ako sa mga hindi nakikitang kadena sa buhay ko. Gusto ko ng kalayaan, gusto kong magsaya at mamuhay ng normal kagaya ng ibang teenager na katulad ko.

Pero paano? Kung ganito palagi ang estado ng buhay ko?.

Dwayne courted me when we're both in Grade 10, mahirap ang naging status naming dalawa dahil may mga kaklase at kakilala ako sa school na inuutusan ni mama para pabantayan ako. He courted me for almost 4 months, at kahit alam kong mas magiging mahirap at komplikado ang relationship naming dalawa kapag naging official kami ay mas pinili ko pa rin' sagutin siya at ibigay ang inaasam niyang matamis na 'oo'.

Dwayne have been a good and caring boyfriend of mine. Kahit patago at sekreto lang ang relasyon naming dalawa palagi niya akong pinapasaya at pinapangiti. Hindi pa man gaano katagal ang relasyon naming dalawa, I'm proudly to say that I'm thankful to have him as a boyfriend of mine kasi siya lang ang nakakaintindi sa akin.

He used to be my 'Sandalan' if I really need someone to feel me.

Dwayne is a son of a Senator, my mom has a trust on him as my friend, pero hindi alam ni mama kung ano talaga ang meron sa amin ni Dwayne.

As time goes by, our relationship as a lover is still a secret. Okay lang naman ako, at okay lang naman si Dwayne. . .Nong una.

Dahil sa una lang naman talaga maganda at nakakakilig ang lahat.

I remember the time when someone asked Dwayne if magkaano-ano kaming dalawa, I got so nervous that time dahil makikita naman sa aming dalawa na hindi lang kami magkaibigan kundi magka-ibigan. I really thought and expect that Dwyane would deny me infront of those people who asked him what is the relationship between the two of us, kasi maiintindihan ko yun kapag id-deny niya ako. Private at secret ang relationship namin at dapat walang ibang makakaalam no'n, but he did the opposite.

He told them that I'm his girlfriend with a full of confidence and he hold my hand like he doesn't want to let go me. My love for him went so high, and I can't stop falling for him every second I saw him.

Time had passed, lahat nagbabago.

For almost 2 months na magkasama kami bilang magkasintahan, biglang nagbago ang lahat. . . Parang nawawalan na siya ng oras sa akin at palagi niya nalang sinasabi sa akin na busy siya together with his family during vaccation days.

Ilang araw na akong walang contact sa kanya, wala man lang akong natanggap na Hi or Hello sa Ig ko. Hindi naman siya ganito noon.

Walang emosyon ang aking mukha habang nakatingin sa cellphone ko at hinihintay na makatanggap ng tawag mula kay Dwayne.

Nakapaglinis na ako ng kuwarto ko, natapos ko na ang research at assignments ko pero hindi pa rin ako nakatanggap ng tawag mula kay Dwayne. Tatlong oras na ang lumipas, it's already 10 o'clock in the evening, I'm worried kung bakit hindi pa rin ako nakakatanggap ng call or text man lang mula sa kanya. Okay lang kaya siya?

Napahilamos ang palad ko sa aking mukha at bahagyang napabuntong-hininga,isinandal ko ang sarili sa study chair,ipinikit ang magkabila kong mata saka nagbabasakaling biglang tumunog ang phone ko at makatanggap ng call or text man lang mula sa boyfriend ko.

Nagdaan ang ilang minutong paghihintay ko pero wala akong natanggap mula kay Dwayne. Wala akong nagawa kun'di itabi ang phone ko at tumungo na sa kama upang matulog dahil maaga pa akong gigising bukas para pumasok.

Inihiga ko ang sarili sa kama at tuluyan ng pinatay ang lampshade saka hinayaan ang sarili na kainin ng antok.

Tatlong magkakasunod na katok ang umalingawngaw na ingay dito sa loob ng silid ko,dulot ng malakas na pagkakatok nang isang tao na nasa likod ng aking pintuan.

Iminulat ko ang aking mga mata at ininat ng maiigi ang buong katawan ko dahil umagang-umaga pa lang ay pakiramdam kong tinatamad na akong bumangon sa kama. Sa totoo lang sobrang kulang pa ng tulog at pahinga ko, kailangan kong pumasok ng maaga dahil terror lahat ng prof sa university namin, ayokong marumihan o maapektuhan ang grades ko this Senior Highschool, dahil kailangan kong pumasok sa magandang university kapag nakatungtong na ako sa kolehiyo.

Some of the students gustong mag-aral sa mga sikat at malalaking University dito sa Pilipinas, but I'm not belong to them. Ewan ko, kung ano ang nakikita nilang attractive o maganda sa mga university na yun, ayaw ko talaga dito sa Pilipinas lalo na dito sa Manila, parang naguguluhan ang isip ko dito.

Mas pipiliin ko pang mag-aral abroad kaysa naman dito sa Pilipinas. Kung pagbibigyan lang ako ng pagkakataon gusto kong mag-aral sa Europe, bahala na kung saang paaralan o university sa Europe, basta sa Europe lang talaga ang gusto kong puntahan para makapag-aral.

Napaupo ako sa gilid ng kama ko at natagpuan ko na lamang ang sarili na nag-aayos ng Type A uniform ko nang matapos akong maligo. I dry my hair using my hair dryer before I tied it in ponytail style, I put my ID on my collar, and springkling myself a scent of

English Pear & Freesia from Jo Malone perfume.

Naglagay lang ako ng pulbo sa mukha ko at naglagay ng kaunting sweet orange lip matte para hindi ako magmukhang namumutla sa school. I don't use liptints, but I do using lip matte. Namamakpak kasi ang labi ko kapag gumagamit ako ng liptint, I used lip matte kasi mukhang natural at maganda ito para sa akin.

I know my limitations by using cosmetic and chemical products, hanggang pulbo at lip matte lang talaga ako dahil makapal at pantay naman ang mga kilay ko,idagdag mo pa ang mga mahahaba kong pilik-mata na muntik nang gupitin ng kaklase ko.

Hindi ko na kailangan ng pen eyebrow para pagandahin ang kilay ko, for me I found myself attractive without using those products whom usually used by other teenager like me. I mean its not illegal to use cosmetic products, kasi isa ang mga cosmetic products ang nagpapa enhance o nagpapa taas ng confidence ng mga kababaihan sa panahon ngayon.

Using make ups is normal in this generation.

I looked up to myself in the mirror and see my reflection. I smiled like there's nothing gonna happen today, giving myself a positive vibe to start this day with full of energy and confidence. Today is our Prelims examination, kailangan kong maging think positive para makakuha ng high grades this sem.

"Maureen." Pagtawag sa akin ng pamilyar na boses nang tuluyan akong makababa sa mula sa taas ng kwarto ko. Liningon ko ang direksyon ng nagmamay-ari ng boses at nakita ko si Mama.

I gave mom a wide smile greeted her good morning.

"Papasok ka na?. Hindi ka na ba kakain?." Seryosong tanong nito sa akin, ngumiti ako ng pilit at napalunok ng mariin. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko o idadahilan ko sa kanya dahil gusto kong pumasok ng maaga para makausap ko si Dwayne before my exam. Pero parang matatagalan yata akong makapasok sa campus dahil nandito si mama.

"Maureen? Won't you eat breakfast with us?." Tanong ni Mama habang nasa dining table siya, nakaupo ito kasama ang step father ko, at ang mga step sisters and brothers ko.

I didn't hesitate to sit beside my sister Annasandra, ayoko kasing magalit pa si mama at taasan ako ng kilay kung bakit hindi ako kakain.

"Ang aga mo naman yata sa school Maureen kung papasok ka na agad ngayon?. " Tanong ni mama sa akin, habang tahimik lamang ako na kumakain ng fried egg at kanin

"Gusto mo po ng juice ma'am?." Mahinang tanong ng helper namin na nags-serve ng breakfast for us. Umiling lang ako at ngumiti sa kanya at ibinalik ang atensyon kay mama na naghihintay sa sagot at paliwanag ko.

"Today is our 1st prelim examination in Senior Highschool." Panimula ko habang pinagpira-piraso ang fried egg into a bite size. "And I wanted to go there in early time to review and familiarize all my notes." Sambit ko na which is totoo naman. During exam talaga, hindi ako nagr-review sa gabi, nagr-review na ako ng notes tuwing last minute and rush hour na.

Mas maganda kasi kung magr-review ka ng notes tuwing malapit na ang exam, dahil kukusang papasok pa rin ang mga idea at lessons sa utak mo hanggang sa matapos ang examination niyo.

"Really?, Then I'm wishing for you a good luck for your examination." Nakangiting sambit naman ni Tito Ortiz, my stepfather and my mom's husband.

Ngumiti lang ako ng tipid at nagpasalamat.

"Goodluck ate Maeve." Sabay naman na sambit ng dalawa kong kapatid.

Tahimik lamang kaming lahat na kumakain ganoon din si mama, hindi na ito nagtanong nang kung ano-anong bagay kaya nagpaalam na ako para umalis ng bahay.

"Umuwi ng maaga Maeve!." Mom said.

It's already 7 o'clock in the morning at marami na ring student dito sa loob ng University of Makati campus.

Kasalukuyan akong naglalakad patungo sa library para basahin ang isang lessons na hindi ko pa naireview. Napatigil ako sa paglalakad nang maramdaman kong nag vibrate ang phone ko. I open my phone and I saw at my screen that there's a 3 messages from my boyfriend Dwayne.

I took a deep breath and gave a wide smile before I open his messages.

Dwayne: Good morning, I'm really sorry if I didn't gave you an update.

Dwayne: Sorry, I'm really busy lang talaga sa pag-aasikaso ng mga ibang requirements ng strand ko. Medyo napagod lang talaga ako.

Dwayne: How's your day?

Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko at natagpuan ko na lamang ang sarili na nakangiti habang nagt-type sa screen ng phone ko.

Maureen:

hi love, good morning. I'm okay, today is our Prelims examination nakapagreview ka na ba?.

Dwayne: Not that yet, but I can handle naman.

Maureen:

Did you eat your meal na?. Let's meet? Mamaya pa namang 8:30 am examination namin love.

Dwayne: I'm sorry but I can't.

Maureen:

Nasa campus ka na ba? Namimiss kita, can we meet in the library? ಠ︵ಠ

I can't stop myself but I really misses his hugs.

Dwayne: Uhm yah, nandito na ako pero kasama ko sina Rio at Eldon ngayon eh.

Dwayne: Maybe mamaya nalang after our exam, I have something to tell you tho.

Maureen:

okay, take care. I love you.<3

Dwayne: Ilyt.

Isinilid ko na ko na kaagad ang cellphone ko inside my pocket at dali-daling pumunta sa library upang magreview dahil hindi ko naman makikita si Dwayne ngayong umaga.

Inilibot ko ang tingin sa buong sulok ng classroom at napangiti dahil tapos ko ng nasagutan lahat ng paper exams ko this prelims. Kaagad tumunog ang bell na isang palatandaan na tapos na ang buong period ng class. Dali-daling nagsilabasan sina Meghan, Navea, at Odessa sa classroom dahilan ng pagkakabunggo sa akin ng hindi sinasadya.

"Hey Maeve, I'm sorry!. Hehe nagmamadali kasi kami. Hindi ko sinasadya. Sorry." Pagsusumamo ni Navea sa akin, ngumuti lang ako ng pilit at hindi na nagreklamo dahil hindi naman ako lubusang nasaktan.

Meghan,Navea, and Odessa, are my friends since Grade 8, pero hindi ako gaanong sumasama sa kanila dahil sa sobrang pagkastrict ni mama. Nong Grade 8 pa kami, palagi nila akong inaayang gumala kahit na alam nilang hindi ako pinapayagan, naging mabait din sila sa akin kahit alam kong hindi kami masyadong nagkakasundo sa mga bagay-bagay dahil simple lang akong babae at hindi ako materyalistiko.

Kung noon ay todo tanggi ako sa mga invites nila sa akin, ngayon naman hinahanap-hanap ko na ang presence nila as my friend at yung pag-iinvite nila sa akin kahit alam naman nilang hindi ako pinapayagan.

Ngayon nasanay na silang tumatanggi ako kaya paminsan-minsan ay nakakalimutan na nila akong e-invite sa mga gala nilang tatlo. Kaya hindi ko maiwasan na makaramdam ng selos dahil hindi ko alam kung kailan ako makakahanap ng totoong kaibigan na aalahanin pa rin ako kahit alam niyang hindi ako papayagan.

Sa loob ng labing-anim na taon nahihirapan talaga akong maghanap ng totoong kaibigan dahil alam kung pagdidiskitahan lang nila ang parehong lakas at kahinaan ko.

Kahit sina Meghan, Navea at Odessa, alam ko namang hindi tunay na kaibigan ang tingin nila sa akin dahil kailangan at kaibigan lang naman nila ako kapag nahihirapan sila sa acads.

Its kinda hard to find a real and pure friends lalo na't ganito ang situation ko, bahay at eskwelahan lang ang pinupuntahan.

"By the way, how's your nighout guys?." Nakangiting tanong ko sa kanilang tatlo.

Odessa gave me a badgirl smile and talk. "Its super duper enjoyable!!." Kalog na pagkakasabi ni Odessa at napatawa.

"Its enjoyable lalo na't maraming boys tapos nakakakilig!" Navea giggles "Kasi naman yung crush ni Meghan at siya ay nagkaroon na ng label kagabi!." Natatawang pagk-kuwento ni Navea kaya napasabay na rin ako sa pagtawa.

"Nag-enjoy kami kagabi, sayang lang Maeve at hindi ka nakasama." Nanghihinayang na sambit ni Meghan. "Hindi ka nalang namin inaya kasi alam naman naming hindi ka papayagan." Dagdag niya kaya ngumiti nalang ako ng pilit at nagpanggap na okay lang sa akin.

"Its okay, I understand. I'm glad to know na nag enjoy kayo kagabi hehe." Mahinahon na ani ko. "Halata naman sa mga post niyo sa Instagram kagabi, I saw it even your stories." Dagdag na ani ko kay Meghan.

"Thank you pala kanina Maeve, we're really sorry ha? Kasi we really have to go na talaga. Kikitain ko pa yung boyfriend ko na naghihintay sa library." Malambing na boses na ani ni Meghan sa akin. Ngumiti ako at tumango sa kanya.

"Thank you!, Bye!." Magiliw na ani nito at kumaway na ang tatlo sa akin upang magpaalam.

Humiwalay ako ng landas sa kanila dahil nagtungo naman ako sa cafeteria para kumain. Nagutom ako sa ilang oras na pagsasagot ng paper examinations, sana lang talaga na malaki ang makuha kong score this sem dahil ayaw kong madismaya si mama sa akin. After all those years na pananatili ko rito sa puder ni mama, hindi ko pa naranasan magkaroon ng mababa na grado. Mama always make sure that every examination ay nakakapag review ako.

Lesson books, tablet, laptop, and notebooks is the only thing na palagi kong ginagamit for academic purposes. My laptop and tablets doesn't have an online games that can disturb my focus in studying my Senior Highschool strand. I currently belong in the class of Science,Technology, Engineering, Mathematics strand. (STEM)

I choose STEM 'cause I wanted to be an engineer someday. I want to build my dream into a masterpiece using my own skills. And I wanted to prove to my mom that I'm not wasting my time in this strand. Gusto kong patunayan na tama ang landas na tinahak ko, at hindi ko hahayaan ang sarili na mabigo sa pagkakataong ito. Gusto kong ipakita sa kanya kung hanggang saan ang kaya kong marating, dahil hindi lamang ako isang bata na palaging nakakulong sa kwarto upang mag-aral. I will grow like a beautiful and attractive tree, and everyone will look up at me and would be proud of my achievements.

Sa pagkakataong ito, gusto kong ako naman ang mamili ng gusto kong gawin saa paglaki ko. Ayokong si mama na naman ang masusunod pagdating dito.

I'll take the course I want, and what I think I can do. I don't want to take what others want for me. It's my life, it's myself, and my future depends on it. Nothing can stop me from reaching my dream, not even my parents, not even others who always tried to drown me in failure.

Aja! Engineering here I am !.

AUTORAREALISTA

I am currently inside the library and I'm looking for a book na kailangan ko para bukas sa recitation, napatigil ako saglit sa paghahanap ng libro nang makita kong nagvibrate ang phone ko. My mom is calling and I don't know why.

I immediately pick up the phone dahil baka may kailangan si mama sa akin. Hindi naman siya tatawag kung wala siyang importanteng sasabihin o wala siyang ibang kailangan sa akin.

"Hello?."

"Where are you?." My mom asked from another line with a serious tone of voice.

"Im inside the campus library mom. Why?." Mahinahon na tanong ko sa ina.

"I'm in UMak now, are you done with your examination? Can I fetch you there for a treat?." My mom asked, napatingin naman ako sa relos ko and it's almost 4 o'clock in the afternoon, puwede na siguro akong umuwi pero gusto ko pa sanang makita si Dwayne before I go home and take a rest.

"B-but m-mom-" I'm starting to talk again but mom directly cut me off.

"Why? are you going anywhere else?] Tanong ni mama at nahahalata ko ang pagtataka sa boses nito. Napakalot ako sa sentido ko at napapikit ng mariin dahil hindi ko alam kung anong sasabihin ko.

"No. Wala naman akong pupuntahang iba." Kaagad na ani ko.

"Then why you sounded like hesitating?. May kailangan ba akong malaman Maeve?." Seryosong tanong ni mama mula sa kabilang linya, nararamdaman ko na ang pagiging maldita at strikta niyang boses habang binibigkas ang bawat salitang iyon.

Mahina akong napabuntong-hininga at napapatong ang kanang palad ko sa aking noo habang ang kaliwang kamay ko ay hawak-hawak ang cellphone ko na kinakausap si mama.

"N-nothing." Pagsisinungaling ko. Muli.

"So I'll fetch you there?. Kasama ko mga kapatid mo ngayon, kakain tayo sa labas." Ani ni mama, napapikit ako sa aking mga mata at mahinang napabuntong-hininga.

"Opo." Sagot ko at dahan-dahang napatango.

"We'll wait for you. See you, I love you. "

"Yes mom, I'll be there in few minutes. Thank you, I love you too." Nakangiting wika ko at ibinaba na ang tawag.

Dali-dali akong lumabas ng library dahil alam kong naghihintay na si mama sa akin. Habang naglalakad ako sa hallway, inaayos ko muna ang mga books na nakapasok sa bag ko dahil nagkakagulo ang mga ito. Napatigil ako sa paglalakad nang makarinig ako ng malalakas na tilian ng mga estudyante, may mga magshota sigurong umi-eksena.

"Psst!. Odessa!." Pagtawag ko kay Odessa nang makita ko itong nakangiting tumitinigin sa kung saan na hindi ko makita dahil maraming nakaharang.

"Hey Maeve!. Come here! You should see this!." Maligalig na sambit niya at hinila ako papunta sa unahan para makita kung anong nangyayari.

"Hehe, pasensya na po. Makikiraan lang." Ako na ang humihingi ng paumanhin sa mga estudyanteng binangga namin para lang makapunta kami sa unahan at makita kung anong nangyayari.

"Ano ba kasing meron?." Tanong ko kay Odessa at nagturo naman ito sa kung saan na kaagad sinundan ng tingin ko.

Meghan is standing next to a tall man from varsity team. She's hugging to the guy like she really owns it. . . The guy gave her a bouquet of flowers and showed her a wide smile. Nakatalikod ang lalaki, pero alam na alam ko kung sino yun. The last name and number on his shirt is one of the only thing I recognized him as my boyfriend.

Its Dwayne, hugging Meghan infront of all people.

And that's the only thing I can't do, because we are in secret and private relationship.

Ngumiti ako ng pilit at nagpanggap na hindi apektado sa nakikita.

"I-its Meghan and Dwayne Velasquez right?." Nagmama-angang tanong ko kay Odessa at iniiwasan na maging emosyonal sa harap niya.

"Bakit sila magkayakap?." Inosenteng tanong ko at napatawa si Odessa sa akin.

"Like ghorl? Hindi mo alam?." She asked and I shook my head as an answer.

"Meghan and Dwayne is officially dating na. Kahapon pa!." Kinikilig na wika niya na parang ikinabingi ng taenga ko dahil sa narinig. Bigla akong nawala sa sarili at hindi ko na alam ang mga pumapasok sa isipan ko dahil sa nalaman. I'm starting asking myself why?. Why he replace me in that short period of time?. Why?. B-bakit naghanap siya ng iba habang kami pa?.

There is no official break up between us, wala akong narinig sa kanya na break na kami at wala na kami pero, ano 'to?. Ano 'tong nangyayari ngayon?. Is this true? O palabas lang?.

"Remember nong sinabi namin sa'yo kanina?. Na about sa crush ni Meghan? Its Dwayne!, At naging officiall sila kahapon!." She giggles. "Kinikilig nga ako sa kanila eh!."

Odessa was keep blabbering about how she feels butterfly when Meghan and Dwayne are together. I keep smiling, nooding, and pretending that I'm okay but deep inside my heart is slowly fading,aching,and dying because of pain.

I never thought that loving him is a bad idea and decision I ever made.

Odessa was keep telling me a story while my gaze is into Dwayne whose hugging Meghan tightly. My heart is aching like I want to escape this crowd immediately. I want to shout and I want to cry but I can't.

How could he to treat me like this?.

Do I deserve this?.

Fuck, this painful first love.

Nagtama ang tingin namin ni Dwayne, and my eyes were forming a tears which in a few seconds will fall in my both cheecks due to the extreme pain I felt right now.

His stares seems like he didn't seem to feel pity, sadness and guilt when he saw me. Namumungay ang aking mga mata habang nakatingin sa kanya, ngumiti ako ng pilit at biglang nagsibagsakan ang mga namumuo kong luha.

Hindi ko kinaya ang sakit na nararamdaman ko ngayon, kaya nagmamadali akong linisan ang lugar dahil hindi ko na mapigilan ang sarili ko na hindi maiyak matapos nang nakita ko kanina. My heart pumping so fast, and I can't stop myself to not cry. Pinupunasan ko ang mga nagsibagsakang luha ko habang papalabas ng campus, nakatingin naman ang iba sa akin at nagtataka kung bakit ako umiiyak pero wala na akong pakialam sa kanila. Gusto ko nalang lumabas, umuwi, at magkulong sa kuwarto ko kung saan puwede akong umiyak magdamag at walang mangingialam sa akin.

Inayos ko ang sarili ko bago lumabas sa gate dahil alam kong mahahalata ni mama na galing ako sa pag-iyak. Hindi pa ako lubusang nakalabas sa gate nang bigla kong makasalubong si mama. Her eyes were confuse while watching me, napalunok ako ng mariin at malapad na ngumuti kay mama na para bang walang nangyari kanina.

"Umiyak ka ba?." Kunit-noong tanong ni mama sa akin at inayos ang salamin niya. I smiled and shook my head.

"No, I'm not crying. Napuwing lang ako kanina habang naghahanap ng book sa library, medyo maalikabok na kasi doon." Pagdadahilan ko sa kanya. "By the way, I'm really sorry mom kung pinaghintay ko kayo ng matagal, kailangan ko pa talaga kasing hanapin yung book na kakailangin ko bukas. I'm sorry." Dagdag ko na ani ko.

Mom smiled and just nooded her head. "Its okay, let's go? Your uncle Ortiz and your siblings were waiting for you in the restaurant." She said and started to walked in so I followed her.

Tahimik lamang akong kumakain at hindi ako nagpapahalata kina mama na wala akong gana dahil baka magalit sila sa akin, I want to rest and lay down in my bed right now but I can't 'cause we are in family feat. business dinner.

Katabi ko ang dalawang kapatid ko habang kumakain at ang dalawa ay mayroong sariling topic na hindi ko maintindihan, habang sila mama at tito Ortiz naman ay nakikipag-usap sa isang babae na kasing-edad niya, maybe it's one of their company's business partner.

My mom owned a hundred branches of bakery nationwide, while Tito Ortiz is selling and collecting various models of expensive vehicles worldwide.

I'm fine with them, but my trauma in the past is still here.I try to forget, to feel good but I can't. The trauma in past is still hunting me. . .

The way my own mom doesn't believe in me. . .

I'm still wondering tho, kung ano kaya ang pakiramdam ng mayroong ama sa tabi mo? Mayroong ama na nag-aalaga sa'yo? At mayroong ama na nagmamahal sa'yo?. I badly wanna see my dad pero natatakot ako.

My mom keep threatening me if I will go to Bukidnon with my dad, my life will change, my life will became miserable and complicated. Hindi ako makakapagtapos at masisira ang kinabukasan ko kapag sa papa ko ako sasama.

I want to finish my studies and do something in life in the future, and one of my dream is to see my dad in person. I was thinking about how is he?. Is he okay?. Is he happy with his own and new family?. Did he missed me too?. Did he think about me too?.

Maraming tanong, maraming tanong ang pumapasok sa isip ko na gusto kong itanong sa kanya mismo kung pagbibigyan ako ng pagkakataon na makita at makilala siya.

"Your eldest daughter has a probinsyana and innocent look." Sambit ng kausap ni mama kaya napatingin sila sa akin. "She's beautiful Ava, puwede mo siyang ipasok sa mga modeling agencies, may chance na sisikat yan at baka mapunta pa 'yan sa hollywood lalo na't mga bibigating business man and woman kayo." Dagdag na sambit ng kausap na babae ni mama kaya napaduko ako at tahimik lang na kumakain.

"Look, she's so beautiful kaso lang napaka innocent ng face niya at parang shy type ang batang ito. Hindi ka ba lumalabas hija to communicate with others?." Tanong ng babae sa akin kaya napalunok ako at ngumiting nag-angat ng tingin sa kanya.

"No, I'm always in my room all the time. Studying my notes and watching videos on youtube." Nahihiyang sambit ko sa kanya at tutok na tutok naman siya sa

buong anggulo ng mukha ko.

"Ang ganda talaga ng anak mo Ava!." She exclaimed. "Ang natural at ang kakapal ng kilay niya,bibihira lang akong makakita ng teenager na hindi naglalagay ng eyebrows. Dagdag mo pa ang medyo kulot niyang buhok, sobrang natural talaga." Namamanghang sambit niya na ikinailang ko. Hindi ako mahilig tumanggap ng compliments ng iba dahil wala namang nagc-compliment sa akin sa loob ng bahay at wala akong masyadong taong nakakahalubilo.

"S-salamat po." Nakangiting sambit ko na para bang hindi na nakikita ang mga mata ko.

"Infairness ha?. Ang ganda ng pagpapalaki mo sa anak mo, she's kind and respectful." My mom's kumare giggles.

I can be kind and respectful all the time, but I don't have a freedom like other teenager does.

"Oo naman. Ayokong mapariwara ang buhay niya. I need to control her til she graduated in college." Nakangiting sabi ni mama.

"Exactly!." Her friend exclaimed. "Ang daming bata ngayon na nawala sa landas at hindi natupad ang mga pangarap nila sa buhay dahil napabayaan ng mga magulang!. Parenting is really need in this generation." Komento niya.

"Kaya ikaw hija." Napatingin sa akin anh babae. "Makinig ka palagi sa mama mo, all the thing she did is for your own good and safety. " Saad niya sa akin, tumango lamang ako at tipid na ngumuti.

Lumipas ang ilang oras at araw, and its already 8:45 pm, kasalukuyan akong nakasandal sa study chair ko while facing the monitor of my computer. My eyes were forming a tears while reading those messages from unfamiliar group chat.

A contact added me in the group, pero nagleave na lahat ng members. The members was Meghan, Navea, and Odessa, and the contact is still unknown for me. Reading their conversation is illegal, pero hindi ko ito mapigilan lalo na't ako ang palaging topic sa gc.

Meghan: Did y'all see?. She cried a lot!. HAHAHAHA omg mission success!.

Odessa: I saw it, kahit magkatabi kami kanina alam kong naiiyak na siya!. HAHAHAHA gagi meghan master ka talaga!.

Navea: Kaya pala hindi mo malandi ng masyado si Dwayne noon kasi may Maeve palang asungot!. HAHAHHA tangina malas niya at nakaprivate at secret relationship sila kasi strict yung mother niya.

Meghan: Kaya ko namang makuha si Dwayne kay Maeve, natagalan lang ng kunti dahil ang hirap landiin ni Dwayne. He's too loyal that time, pero ngayon nevermind HAHAHAHA.

Odessa: Queen Meghan things.

Navea: Sigurado ka bang mahal ka ni Dwayne? O baka napipilitan lang yan at nadala sa tukso?.

Meghan: Yes, I know he loves me so much. Iniwan nga niya si Maeve para sa akin eh. That bitch sksks.

Odessa: She taught that we treated her like our true friends. We just need her if paparating na yung mga every sem examinations. She's matalino, pero boba at tanga siya pagdating sa paghahanap ng kaibigan. HAHAHAHA

Navea: Like medyo true sis

HAHAHA.

I wiped my tears and fake a smile while reading their conversation. Napatawa ako ng mapakla nang sabihan nilang boba at tanga ako sa paghahanap ng kaibigan. I felt pity for myself dahil palagi nalang ganito ang ending ng mga nagiging kaibigan ko sa school. Palaging sa huli ako ang lumalabas na masama, at nagkulang sa lahat.

Itatapon nalang nila ako na parang basura kapag tapos na nila akong mapakinabangan.

Meghan: 'Wag niyo munang itapon, isang taon na lang graduate na tayo in SHS, kailangan pa natin 'yang gagang iyan hanggang next year.

Navea: Sabagay HAHAHAHA. Like tangina welcome in the new hell buhay niyan kapag nalaman niyang ginagamit lang natin siya.

Odessa: #Deserve din HAHAHAHHA

I keep reading their conversation and I saw some pictures of mine, ineedit nila ito into a funny pictures. Nilalagyan nila ng sungay at iba't-ibang stickers ang mukha ko na ginagawa nilang nakakatawa. Pinipigilan ko ang sarili ko na maiyak dahil sa lubos na galit na nararamdaman ko ngayon. Wala akong ginagawang masama at wala akong ina-agrabyadong tao pero dinaranas ko ang ganitong ugali ng mga tao.

I can't stop asking myself. Did I did something wrong?. God, can you tell me what I did to deserve all this treatment?.

Reading those messages of mocking me, making fun of me and using me is starting to questining my worth as a person and human being.

Bakit? Bakit kasi ganito?. Hindi na nga ako malaya nakakakuha pa ako ng mga kakaibang salita sa iba.

I want to escape this world, leave and sleep better on grave to avoid and run all my problems in life.

Fuck, tomorrow is our 1st final examination and I'm mentally unstable.

Anxiety is attacking me.

I want to sleep and hoping to forget all my problems after all of this shits.

Nakarinig ako ng mahinang katok mula sa pintuan ko, dali-dali ko namang pinatay ang monitor ng computer at binuksan ang mga libro ko.

"Come in!." Anunsyo ko.

As what I expected, its mom. Galing ito sa trabaho at pumunta siya rito para icheck ako.

"Nagreview ka na ba?." Seryosong tanong niya kaya dahan-dahan akong napatango.

"Ayusin mo 'yan Maeve, ayokong mababa ang makuha mo this grading. " Pagbabanta ni mama sa akin. Ngumiti lang ako ng tipid at napatango.

"I know. I will do my best to got high scores tomorrow. Thank you for checking me mom." Nakangiting saad ko sa kanya.

"Sige na, magpapahinga na ako. Ipagpatuloy mo 'yang ginagawa mo diyan." Ani niya at lumabas na ng kuwarto ko.

Napasandal ako sa study chair ko at huminga ng malalim, hindi ko mapigilang hindi maiyak dahil dala-dala ko pa rin lahat ng sakit at problema ko ngayon.

"Shhh...please 'wag ngayon self. May exam ka bukas. Please 'wag ngayon." I'm comforting myself to not cry 'cause no one is there for me.

My mom might be here, but all of my life. . . She never asked me if I'm okay, how I am? And what I felt when I'm with her. But she do asking me if Im done reviewing my notes and where did I go for the whole damn day rather than ask her daughter if she is mentally fine. . . 'cause right now, I'm totally fucking tired.

Nakaupo lang ako sa study chair ko at hindi ko namalayang alas dose na pala ng madaling araw. Bumuntong-hininga ako at itiniklop na ang mga libro ko. Tumayo ako mula sa pagkakaupo sa study chair ko at ininom ang mga daily medicines ko.

Humiga na ako sa kama para matulog, pero hindi ako nakakaramdam ng antok. I change all my position at nagbabasakaling makakatulog na ako. Inabot na ako ng ilang oras kakapalit ng posisyon sa pagtulog pero hindi pa rin ako inaantok. I snatched my phone under my pillows and I checked the time, its already 3 o'clock in the morning.

I suddenly felt sad and wanted to cry. Its already 3:00 am, and I am having a breakdown.

I wanted to call dad, but it was getting late. I want to talk someone but I don't have any friends to talk with.

I'm an introvert.

I don't know what I'm doing, I'm crying while tapping my dial pad. I dialed a random number and hoping that there's a person who will answer my call. I want to talk to stranger and bring out what I felt right now.

Maraming nagreject ng call ko, kaya nanghihina ulit akong nagtatype sa dial pad ko. Last na ito at matutulog na ako. For the last time, nagbabasakali na akong may kakausap sa akin.

Nag-ring ito at hindi umabot ng limang segundo ay may sumagot na agad ng tawag ko.

Bumagsak ang mga namumuong butil ng luha sa aking mga mata at mahina na ang aking boses.

"You are the last number that I dialed in the middle of the night, p-please don't hang up my call. . . I really need someone to talk right now. Please?. Kahit wag ka na pong magsalita. . ." Nanginginig na panimula ko dahil alam kong may magagalit na boses sa kabilang linya.

I was literally crying while talking to the stranger. I didn't ask his or her name dahil hindi naman ito nagsasalita. I was blabbering all my problems and wala akong pakialam kong nakikinig ba siya o hindi. Gusto ko lang maglabas ng sama ng loob para bukas ay wala na ito. Gusto kong gumising ako bukas na maayos at hindi na gaano kabigat ang nararamdaman ko rito sa puso ko.

"My mom is so strict when it comes to my studying. She wants me to get a high grades, to be on top and she wants me to lock myself in my room and study all my lessons all day. I-it kills me. . . Its slowly kills me. She didn't know I have anxiety and depression, and I'm actually hoping that I can cop with it. Its almost 3:30 am and I breakdown. I don't know what to do. I want to call my father but its 3 am, he might be sleeping with his wife now." Umiiyak na pagk-kuwento ko.

Nakatagilid akong humiga habang ang phone ko ay nasa aking taenga.

"My boyfriend cheated on me tho. Hindi ako nakatanggap ng kahit isang sorry sa kanya o kaya isang salita na ayaw na niya sa akin. Ang gulo!. Ang gulo niya, hindi pa siya nagt-text o nagsasabi sa akin na officially break na kami, kasi we are in private and secret relationship. Siguro doon na lang talaga nag e-end yung sa amin at hindi na niya pinahalagahan. " Mahinahon na ani ko at naiyak.

"He is my first love, my first heartbreak, and pain. . ."

"My friends. . ." Bumuntong-hininga naman ako ag binawi ang salitang 'friends'.

"They treat me like I'm a trash. Ginamit, pinahalagahan ng mahabang panahon pero kapag tapos ka ng pakinabangan saka ka nalang nilang itatapon na para bang hindi sila nakakuha ng mabuti sa'yo. . ." Halos pumiyok ang boses ko nang sabihin ko ang salitang iyon dahil sa sobrang pag-iyak.

"Kailan din kaya nila maiisip na nahihirapan ako?."

"Na napapagod na ako?."

"They always care for other people's emotion, pero yung sa akin parang wala silang pakealam. . ."

"Kailan ako magiging number 1 priority?."

"Gusto kong matulog at magpahinga. Pero gusto ko panghabang-buhay. . ." Bulong ko.

Ikinalma ko ang aking sarili at napangiti,nabawasan ng kaunti ang bigat dito sa loob ko. Kahit hindi nagsasalita itong estrangherong tinawagan ko ay napagaan niya ang loob ko.

I wiped my tears and talk again, "I'm really sorry if I call you in this time. Hindi ko kasi kaya, gusto ko na ng makakausap pero wala akong kaibigan. But thank you for answering my call kahit hindi ka nakikinig o nagsasalita diyan. I-I really appreciate it po." Magalang na sambit ko sa kanya. Nakarinig naman ako ng buntong-hininga sa kabilang linya kaya napangiti ako.

Nakakaramdam na ako ng antok at napahikab, ilang segundo nalang ay makakaidlip na ako.

"Thank you for answering my call and listening to my rants. I have an examination tomorrow and I really need to out my negative thoughts to focus and concentrate on the exam. My mom expected me to have a high grades." Mahinahong ani ko.

Wala akong narinig mula sa kabilang linya, tulog na rin yata ang taong natawagan ko.

"Goodnight." Ani ko,at tuluyang kinain ang sarili ng antok.

"Goodluck, and God will always be on your side. You deserve to be happy. . ." A husky voice of a man answered. I smiled and close my eyes.

"Goodnight, miss ma'am."

AUTORAREALISTA